Dec 24, 2004

ADTREK Christmas Party (with ADGUEST)

Salu-salo ng mga taong bundok!!!

Konting parlor games muna!!! Kahit magulo ang instructions, naging masaya pa rin...

Dito po naglublob ang mga kalabaw... este ang ADTREKkers

Mga cottages sa luob ng resort na pwedeng pagpilian... cool di ba?

Dec 18, 2004

Gender Sensitivity : A Mountaineering Perspective

Featured Article from www.mfpi.org:
To support this article and the Author sa susunod na climb babae ang magdadala ng TENT at ang mga lalaki KIKAY KIT lang ang dala.... tama ba yun????? hehehehe!!!

Gender Sensitivity : A Mountaineering Perspective
by Heia Natalia, MFPI Individual Member
- posted 04.13.04

“I think the whole secret of women’s liberation is for your man to find it within himself to do things that historically have been classified as ‘women’s work’, and his masculinity should never be questioned when he does these things”. (Jean Stapleton, actress and TV star)

Let’s be honest about something here. We all know that ‘mountaineering’ has been tagged as “man’s world”. But couple of years ago, women have already little by little delved into the activity. Some of them even gained passion for “mountaineering”. Why do you think so? The following discussions may simply address the issue.


Understanding Boys and Girls: Any Differences?

This part is for the BOYS. Do you remember when you were a kid playing “taguan”, “tumbang preso”, “habulan” etc. in your neighborhood? Noticed that you were all playing with the girls in the area? But, when the game is “piko” or “luksong lubid”, definitely the boys will shy away and will no longer participate? It will surely be the girl’s time to play?

Have you ever thought of why boys do not like color pink? And if a boy has a pink short, he will surely be teased by other boys and will be called “bakla”. So what’s the point here? The “norms” are clearly dictated by society.

The other side of course is natural. You boys begin to understand the “metamorphosis” of your biological nature. When you noticed that your neck is beginning to have a small “adam’s apple” and your voice seems to be lower, the more you never wanted to go out of your house. At times, you will notice also that you are beginning to have greater upper body strength, you easily build muscle and you have thicker skin.

As you grow older, you begin to have an increase interest in the opposite sex. This is of course the usual context. Deep inside, you knew that something inside of you is beginning to change you to become something else. This is the time you begin your adolescent stage. You go on a date and the your life goes on.

How about the GIRLS? What is their story? When you started schooling, you knew that you were different from the boys. You dress differently – skirts, tops with laces and so forth. But you never questioned why. You just accepted the fact that every time you have to put on your clothes, it has to be a skirt, a blouse or a “bistida”. Then, there came a time in your life when you started wearing the same clothes as the boys. You started playing the games that boys play – baseball, computer games and even basketball. But similar with the boys, you knew something is different inside of you – physically, emotionally, mentally and spiritually.

Physically speaking, you are not strong as compared to the boys. On an average, men are larger than women. Men have greater spurs of muscular energy. Women’s pelvic anatomy adapted for child-bearing prevents them from running as fast as men. Weight, shape, size and anatomy are tangible and easily measured. At an onset, your breasts, hips and legs for instance, are filled out as compared to the boys. You don’t develop an “adam’s apple”. Instead, you have a very soft voice that any boy could dream to have as a girlfriend. Specially, when you have a charming smile, boys will surely die in front of you upon bestowing to him and witnessing your “Monalisa smile “.

Emotionally, you are more hot tempered specially when your underclothing is stained with blood the first day on a monthly basis. Because sometimes you never know the exact day “it” will come. You just know that you will have the next month. Reason for this behavior is more on hormonal changes during the menstrual cycle which result in a rhythmic variation in acuteness of perception, muscular coordination and even mental concentration in the course of each month. “Oh, the red flag is up!”, as the girls say.

Mentally since girls have four times as many brain cells you tend to be more keen to details. Because girls have more efficient access to both sides of their brain and therefore greater use of their right brain, you always like to plan ahead. But at times, you know that plans are never carved in stone that’s why you always go from one shop to another just to be able to decide which blouse you are going to buy. Girls generally can focus on more than one problem at one time and prefer solving problems through multiple activities.

And lastly, spiritual in the sense that the bible simply put “girls” as the shadow of men.


Bridging Differences

Although boys and girls know they have a lot of differences, they still could work together. They could still trek, be climb buddies or simply be together in an outdoor activity. But what then is the issue here?

Let us say the boys and girls are now “men” and “women”. Since in all relationships whether as friends or as a couple, the main ingredient why the relationship survives is communication. Both men and women communicate who they are, their values, respect and esteem for the other person. Thus, this ingredient should always be inside the backpack of a mountaineer. Every one of you should have a pack of “open communication” inside your load.

So it is understood that whenever a woman feels like peeing, the EL should inform the group to have a break and rest for a while. Similarly, the men may also pee. Here, decency and respect should be observed. The men should step out of the trail and find a place a little bit farther from the group just like what the women do whenever the call of nature occurs.

There are also cases that men generally discriminate women’s abilities in climbing. Often times, you will hear men will say that women will not be able to climb Mt. Halcon, Mt. Banahaw or even Guiting-guiting. Why say so? Because men will always have the concept of if they will be climbing with women, the number of hours in the itinerary will be longer as expected. Worst, if the men feels that since there are “physical” differences between men and women, the women may not be able to climb those mountains mentioned. In such cases, if this type of man who doesn’t have the patience or would like to have a “rat-rat” pacing on the trail or belittles women at large should never give any comment at all. There should be a paradigm shift for both men and women. So, it would be best for women to undergo sufficient training and education before the climb so as not to be underestimated by men.

In a group outdoor itinerary, another classic example will be that of giving out assignments.
Women automatically chair the food committee and the men handle tent committee. Let us all exercise “self-sustenance” as much as possible. Better yet, be sensitive on “gender issues”.


A Retrospect

The bottom line here is the acceptance of the male genre of the insurmountable differences of men and women regardless of gender and sexual orientation. Communication also plays a vital role. Individual respect for other people is another thing. These are the reasons why women in their capacity as “being a woman” keeps on trying to infiltrate the “man’s world” of mountaineering.

References:
Aries, Elizabeth. Men and Women in Interaction, Reconsidering the Differences. Oxford University Press Inc, 1996.
Wilkins, Ronald J. Man & Women. USA: C. Brown Company Publishers, 1975.




Dec 17, 2004

Run for the Environment

Date: Fri, 17 Dec 2004 12:25:18 +0800

Subject: [mfpi] run for the environment

Something not so ordinary happened yesterday...about 15 mountaineers including some members of the philippine everest team run with father robert reyes yesterday from denr to mendiola. at denr, environmental activists including the mountaineers gave a gift of a PAROL --kulay black nga lang to Mike Defensor,DENR Chief.Merry black christmas to someone who doesn't believe all that logging caused the enormous damage in Quezon!

Members of some other environmental groups who were there couldn't run with the mountaineers--kasi malakas daw sila mag yosi, so di nila kaya sumabay..so yung mga mountaineers lang tumakbo with the running priest. a banner saying "Wakasan na ang Pang-aabuso sa Kalikasan" was carried by the group along quezon avenue to the mendiola bridge where Fr. Robert said mass for the government,big business, the everst team, mountaineers and outdoor enthusiasts and the filipino people. the police provided fr. robert's altar table and a stiff table cloth for aesthtic purposes. san daw nakuha ng mga pulis ang tela? eh meron lang daw sila nun...at naki- communion din ang mga pulis.Fr Robert seemed popular with the police along quezon avenue.

Since the announcement for a picket in front of the denr was announced a bit too suddenly, no campaign was made through several concerned egroups.it would have been great to see the firefly brigade,all mountaineers chop suey or mfpi,mga pinoy adventure racers, just about anyone who loves the outdoors. let's say we want to put a stop to all the logging and mining going on. no matter your political belief, the time to say you want the mountains and the outdoors protected is now. I'm sure may ilang mga kampanya pa...sana maraming sumali sa susunod. Dala kayo bike,mag running shoes,mag picket at magalit na rin kayo sa mga abusado--syempre lahat tayo yun.

This is from an e-mail from MFPI yahoo group

Dec 15, 2004

WAKASAN ABUSO SA KALIKASAN (Dec 16, 2004)

To: "MFPI" mfpi@yahoogroups.com

From: "Melay Simoy" melisimoy@yahoo.com

Date: Tue, 14 Dec 2004 17:51:23 -0800 (PST)

Subject: [mfpi] WAKASAN ABUSO SA KALIKASAN (Dec 16, 2004)

WAKASAN ABUSO SA KALIKASAN is a solidarity run and march from DENR Q.C. to Malacanang, calling for an end to the destruction of our rainforest. This run will be led by Fr. Robert Reyes tomorrow, Dec 16, 2004 @ 7am with other mountaineers and concerned groups. An ecumenical service will open the activity by 6am at the Quezon Memorial Circle, participated by GOMBURZA,TBAK, MFPI, AKBAYAN, HARIBON, concerned artists for the environment and others.

More participants are welcome.

Dec 13, 2004

ADTREK-MC Goes Beyond Mountaineering

Bilang tugon sa panawagan ng ilang ahensya ng gobyerno at ilang pribadong sektor matapos ang sunud sunud na bagyo, bumuo ng isang volunteer group ang ADTREK. Matapos ang ilang tawag sa DSWD, NDCC, PNRC, MFPI at ABS-CBN tutungo ang grupo sa ABS-CBN Foundation bilang volunteers na ang nais ay ma-deploy sa Quezon upang makatulong sa pamamahagi ng relief goods.

mga volunteers sa sagip kapamilya noong sabado. nahati ang grupo sa tatlo. 2 nagpaiwan sa abs-cbn foundation volunteer center para mag-repack, 5 na-deploy sa bulacan, at 4 sa bicol for relief good distribution operation

Sabado ng umagang umaga, nagtungo ang walong miyembro sa foundation. sa kadahilanang nakaalis na ang mga grupong patungng Quezon, nagkasundo ang lahat na manatili duon,habang umaasang made-deploy, upang tumulong sa pagrerepake ng mga donations, taga-load at unload ng mga sako-sakong donations sa mga truck na naghahakot. habang tahimik na nagtatrabaho ang grupo kasama ng ilan pang volunteer ay may isang matandang lalaki ang galit na galit na nagsisisigaw sa kalsada, bakit daw makalat sa harapan ng bahay nya? " this is my property!... you're damaging my property!" kasabay ng mga katagang iyon ay ang pagsipa sa ilang kalat na sinasabi nya. oo nga. makalat ang lugar ng datnan namin yun. isang palatandaan na marami ang taong naroon ng gabing nagdaan upang tumulong sa madaliang pangangailangan ng mas maraming taong nasalanta. naisip nya kaya yun habang nagwawala sya? naisip nya rin kayang sa dinami dami ng kapitbahay ng foundation ay sya lang yata ang ganun? para di na lang humaba ang kanyang litanya ay nagtulong tulong na lang ang lahat ng volunteer dun upang linisin ang lugar.

dito pa lang ay nahati na ang grupo, ang lima ay isinama sa isang truck na syang naghahakot ng mga natapos ng i-repack na relief, sa madaling sabi, mga kargador. nakailang balik din sa gandia, studio 14 at amoranto hangang sa nagkaroon ng assignment ang grupo - BICOL. habang naghihintay ng oras ng pag-alis, nabuong muli ang adtrek sa amoranto. dito ay ilang trak ang
tinanggalan at nilagyan ng sako-sakong relief ng makailang ulit. dumating pa ang tatlong adtrekkers at ang coordinator ng mga volunteer at sinabing pwedeng umabot ng 3-4 na araw ang operation sa bicol. tapos tayo dun!!! uwian na? usap muna ang lahat, sa huli ay apat lang ang nagnais na tumuloy sa bicol. at para mas exciting, may kasama kaming 2 6X6 truck ng air force at ang mga volunteer ng fedex/air 21... nang mapuno namin ang truck ng fedex/air21 ay sumama na kami pabalik sa scout gandia upang dun na hintayin ang ilang minuto bago tumulak pa-bicol, yun ang akala namin...

sako-sakong mga damit at pagkain ang binuhat ng mga volunteers, inihahanda ito para deployment sa mga lugar na nasalanta ng bagyo. kitang-kita sa mga mukha ng mg mga adtrekkers ang taos sa pusong pagtulong, kahit mahirap at nakakapagod ay tuloy-tuloy pa rin ang serbisyong totoo :)

pagbalik namin sa opisina ng AFV, wala pa raw yung makakasama namin sa bicol, standby lang daw kami... medyo nahihiya naman ang group na nakatambay lang sa labas, kaya kahit alam na may byahe pa ay sige pa rin ang pagtulong sa pagbubuhat pag kailangan. ilang sandali pa ay nagpatawag uli ng meeting si el presidente, yung di makakasama sa bicol ay isasama sa operation sa bulacan, 6 ang naatasan dito. matapos pa ang ilang oras ay lumakad na ang Bulacan team, 5 adtrekkers, 3 AFV's, 7 PNP personnel. teka, di ba't 6 yung dapat na kasama? oo nga, sana... ang problema, isang 6x6 lang ng PNP ang gagamitin nila, wala ng paglagyan ng tao. kaya iwan na lang ang isa... ok lang yun, sobra naman sipag ni daddy bad grass sa paghahakot e (sino yun!!!??)... ano naman ang nangyari sa Bicol team? ayun, nakatunganga pa rin...

lulan ng 6x6 pnp truck na ito ay relief goods na sapat sa 1000 pamilya. kabilang sa grupo na ito ay 5 na adtrekkers, 3 na abs-cbn volunteers, at 7 na pnp officers

dinumog ng mga tao ang evacuation center na ito sa barrio matiktik sa norzagaray bulacan, hindi lang mga evacuees ang nakinabang sa relief good na dala ng sagip kapamilya, pati na rin mg residente ay nakipila na rin, tsk tsk tsk

past 5pm ng ipatawag na ang Bicol team, inayos ang mga dadalhin... pupunta raw muna kami sa audience entrance ng channel 2 upang duon i-meet yung 2 6x6 ng militar. sa kabuuan, 4 adtrekkers, 4 AFV's, 6 PAF's, 3 galing sa fedex/air21 at 3 galing sa mekeni products ang bubuo ng Bicol team. matapos ang ilan pang paghahanda at ilang mga paalala ay handa na sana ang grupo, isa na lang ang kulang... hapunan. medyo gabi na rin at medyo gutom na ang lahat. matapos ang masarap na hapunan, lakad na ang grupo. hiwa-hiwalay ang 4 adtrekkers at 4 na AFV's sa apat na trak na gagamitin.

sila po ang matitipunong grupo na na-deploy sa bicol

pagsakay pa lang ng 6x6 ay ikinasa na ng mga katabi naming sundalo ang mga armalite na dala nila... tila ba naghahanda sa giyera,kakalabitin na lang ang gatilyo nito. di namin malaman kung makakaramdam ba kami ng security o para yatang mas gusto naming kabahan... sino naman ang di mag-iisip ng kung anu ano? hindi ba't kailan lang ay sampung sundalo na tutulong sana sa mga nasalanta ang in-ambush sa bulacan. ito rin ang isang dahilan kung bakit late kami ng 6 na oras. gusto ng mga sundalo na lahat ng gilid ng truck nila ay may banner ng AFV o channel 2, and take note sila ang nakagitna sa apat na truck. sa isang banda ay ok na rin yung nag-iingat. habang nasa byahe na kami, mga bandang 8pm, ay napag-alaman namin na katatapos lang ng bulacan team sa norzagaray. dahil sa gabi na at medyo mataas pa ang tubig sa ilang bahagi ng bulacan ay di na sila nakatuloy sa angat. napag-alaman din namin na nasiraan pa sila habang pabalik ng foundation.

matapos ang 3 stop over, isang ligaw, at siyam na oras na byahe ay binabaybay na namin ang quirino highway at dito kami naipit ng sobrang trapik. dahil medyo madilim pa at medyo liblib ang lugar ay alertong alerto ang mga kasama naming militar. habang abala ang team lider namin sa pakikipag-usap sa PDCC at mga kinauukulan para makaalis kami dun sa lalong madaling panahon ay isang military official ang lumapit sa mga kasama namin. nang malaman na anim lang ang kasama naming sundalo ay tumawag sya sa isang kampo malapit dun upang magpadala pa ng ilang sundalo sa lugar habang di pa kami makaalis dun, mabuti na nga rin yung nag-iingat. at sa tulong nga ng eskort naming taga PDCC ay binigyang priority ang aming convoy na makadaan dun... ang sanhi ng trapik ay ang gumuhong kalahating bahagi ng maharlika hi-way sa may bandang sipocot, kaya pala kung ilang kilometro ang pila ng mga 10 wheeler at container van. at sabi ng ilang driver dun ay isang linggo na sila dun na naghihintay na magawa ang kalsada. matapos pa ang ilang oras na byahe ay narating din namin ang ABS-CBN Naga station, 13 oras mula channel2 sa QC hanggang Naga City.

sa kabila ng panganib na kasama ang militar sa ganitong klaseng operation ay di alintana ng mga adtrekkers, makatulong lang sa mga kapatid nating nasalanta ng bagyo

ang masamang kondisyon ng lansangan ay di hadlang para maisagawa ang relief operation

sa kabuuan ay anim na bayan sa camarines sur ang nabigyan ng relief goods ng foundation, humigit kumulang sa tatlong libo. lahat ng pamimigay ay tinapos lang sa luob ng isa't kalahating araw, kasama na duon ang konting tulog. sa dami ng dala naman ay di pa rin nagawang bigyan ang lahat ng pamilyang nakapila sa bawat bayang aming pinuntahan. may maririnig kang pasasalamat, pakunswelo mo na yun, may mga kung anu-ano ang sinasabi lalo na at di mo nabigyan. mabigat pa nun ay pag kinausap ka nila gamit ang lenggwahe nila, maghahanap ka muna ng translator mo bago kayo magkaintindihan. sa aming obserbasyon ay hindi ganun ka-grabe ang inabot nila sa mga bagyong nagdaan na gaya ng inabot ng nueva ecija, quezon at aurora. ang ilan sa problemang nakita namin ay ang mga binahang palayan at black out sa maraming lugar at ang gumuhong kalsada sa maharlika hi-way. matapos ang huling bayan na dinalhan namin, ang bayan ng camaligan, ay pinakain kami ng vice-mayor dito sa isang masarap na kainan sa Naga City. matapos ang hapunan ay ilang volunteer ang dumaan sandali sa simbahan ng Pe├▒afrancia. nang makabalik sa station ay pinaghanda agad kami para sa byaheng pabalik ng manila. ayos! uwian na, sa matagtag na byahe na lang kami magpapahinga. may 2 pasaway na nag-setup ng mga hammock nila sa luob ng truck na sinasakyan namin. akala nila ay magiging masarap ang tulog nila. bwahahahaha!!!! mas naging matagtag para sa kanila ang byahe at mas mabilis silang nahilo kaysa makatulog. paano ba naman, kung magpatakbo ang aming mga driver ay akala mo bang hinahabol ng bagyo sa bilis. makalipas ang mahigit sa walong oras na byahe ay di na namin namalayan na nasa alabang na pala kami.

si mr. tigasin ay may malambot na puso sa mga kababayan natin na nasalanta ng bagyo

napapawi ang pagod ng mga voluntees kapag nakikita mo na nagiging masaya ang mga evacuees sa tulong na natatanggap nila

6 na munisipalidad ang natulungan ng bicol relief operation group sa loob ng 2 araw. nakakapagod ika nga ng mga volunteers pero masaya ang pakiramdam dahil naging matagumpay naman ang operation doon


sa araw ng pagbalik namin ng manila(martes), ay isang grupo na naman ng adtrekkers ang nabuo upang sila naman ang magtungo sa foundation at tumulong sa kung anu mang paraan. matapos ang isang maghapon na pagrere-pack at pagbubuhat ay na-deploy rin sila sa ibang bayan naman ng Bulacan.

Reflection:
sa kabuuan ay 14 na miyembro ng ADTREK-MC ang kusang luob na nagtungo sa foundation upang makatulong sa anumang paraan na magagawa nila. anuman ang nagtulak sa kanila upang gawin yun ay walang nakakaalam kung hindi tanging sila lamang. ngunit wag sana nating kalimutan na ilan lamang sila sa libo libong tumulong sa mga kapatid nating nangangailangan. kung wala ang mga donasyon, ang pagtulong sa pagrere-pack ng marami, ang pagbubuhat, pag-transport ng mga relief at pamamahagi nito ay di rin magkakaruon ng katuparan ang isang relief operation. isang maliit na tulong ng bawat isang tao, kapag pinagsama sama ay sadyang nakamamangha. wag din nating kaliumutan na di lamang ABS-CBN foundation ang may relief operation, ang channel 7, NDCC, DSWD, PNRC at ilang pribadong sektor. tunay na lumalabas ang pagkakaisa ng mga Filipino sa mga ganitong pagkakataon? kailan kaya magtutulungan tulad nito na walang sakunang magaganap?
sa ganang akin, ang lahat ng paghihirap at pagod na ibinigay ng mga volunteer ay di kayang tapatan ang paghihirap na nararamdaman ng mga kapatid nating nasalanta. kung makikita lamang ng personal ng bawat Filipino ang dinaranas nila ay malamang na maisip nila ang ilan sa mga ito: mapalad ka pa dahil ang problema mo lang ay wala kang load na pang-text, wala kang pera upang makasama sa gala ng barkada o makakain sa mamahaling restaurant, wala ka pang bagong damit para sa pasko, nawalan ka ng boyfriend/girlfriend. ikaw, oo... ikaw nga na nagbabasa nito ngayon, mapalad ka kung ito lang ang problema mo. silang nasalanta? wala ngayong makain, walang ilaw at ligtas na tubig na maiinom, nawala ang bahay, nawalan ng kabuhayan at ilan ay nawalan ng mahal sa buhay..... mapalad ka at nababasa mo pa 'to ....

Dec 3, 2004

need volunteers!

Mail from MFPI

To: mfpi@yahoogroups.com

From: "MFPI Philippines" <mfpi_safetycom@yahoo.com>

Date: Thu, 2 Dec 2004 02:03:26 -0800 (PST)

Subject: [mfpi] REQUEST OF VOLUNTEERS....

To our fellow mountaineers,


The MFPI Mountain Safety Committee are calling for volunteers for possible deployment in Rescue and Relief Operation for the affected areas of the typhoon Yoyong. The MFPI President Regie Pablo has coordinated DOTC Usec. Art Valdez for land transport vehicles and for a possible of airlift support. Volunteers are requested to call or txt Mark Murcia (0917-8414614) for proper coordination.

Thanks!


SAFETYCOM

Nov 30, 2004

mt. malabo


nakakatawag pansin ang mga nakaraang climb ng adtrek tulad ng sa mt makulit, mt halfcon, at mt malabo pero sabila ng lahat masaya pa rin, di nawawalan ng pag-asa at matatag pa rin, di kaya epekto yan ng bmc? hehehe, that the spirit!

si risk07 nalang magtutuloy ng mga kwentong naganap sa mt malabo. >>>abangan<<<

Nov 10, 2004

mt. halfcon

Ito ang kwento ng "kabiguan" daw ng ADTREK sa pag-akyat sa Mt. Halfcon.

Miyerkules, dalawang grupo ang naunang pumunta sa Mindoro, ang una ay upang mag-sekyur ng kanilang permit at ang ikalawa ay upang duon na makapagpahinga bago umakyat kinabukasan. Ang siste, pag dating ng naunang grup, wala si meyor pati na rin ang pipirma para sa turisim. Si meyor, nag-aanak sa mass weding kasama ang kanyang may-bahay, na sya rin palang pipirma para sa turisim. Sa madaling sabi, ang dalwang pobre sa unang grup ay walang nagawa kundi hintayin si meyor sa labas ng simbahan. At sa hinaba haba man ng kasalan, sa hanimun din ang tuloy, este natapos din ang seremonyas. Pagkatapos na pagkatapos ay pinapasok kami ng eyd ni meyor sa luob ng simbahan upang magpapirma ng permit. Isa lang masasabi ko kay meyor, mabait at konsern sa kapakanan nating mga mawnteynir, sa ganang akin lang naman yun…Matapos kay meyor ay sa pulis isteysyon naman nagpunta ang grupo para sa paynal aprubal ng permit. Binigyan kami ng konting payo tungkol sa mga "pogi" sa Mt. Halcon, sa limatik at sa putikang aming susuungin.

At ng makumpleto na ang aming permit, byahe agad kami papuntang dyamp op, sa Lantuyan. Duon kami magpapalipas ng gabi kina aling meri at nanay tseri. Sa byahe pa lang ay sinalubong na kami ng ulan, at hindi magandang senyales yun para sa amin. Dahil sa traysikel lang ang nasakyan namin ay hindi kami naihatid hanggang kina aling meri, di raw kaya ng traysikel, sabi ng drayber. Kaya wala kaming nagawa kundi maglakad ng kung ilang metro sa gitna ng ulan at dilim. Napakaagang pahirap nun…

Matapos na marating ang dyam op, nagpaluto kami ng makakain at naghanap ng masisilungan para sa gabing iyon…at matapos ang ilang tawaran ay nakakuha rin kami ng maayos na matutulugan. At talaga namang maayos at maganda ang kubong aming nakuha, kasya kahit siguro 12 katao. Para masarap ang tulog ng lahat ay tumoma muna ng 2 bilog, kahit na nga bitin yun ay pwede na rin…

Habang himbing na ang lahat ay tumawag si babsie, naruon na rin daw sila malapit kina aling meri, ngunit, subalit, datapwat di nila malaman ang tamang daan. Pagtingin sa orasan ay alas tres na ng umaga at umuulan ulan pa rin. Matapos ang ilang palitan ng pito, ay nahanap na rin nila ang kubong aming tinutuluyan. Ang ilan naman sa kanila ang natulog habang ang unang grupo ay naghanda na ng mga gamit. Bago mag ika-lima ng umaga ay ginising na ang lahat upang maghanda na at mag-almusal. Matapos ang kainan, paynal tsek, ilang paalala, piktyur teyking at dasal ay lumakad na ang grupo. 19 na hinati sa tatlong grup, tamang tama sa tatlong tim lider na nakapunta na duon.

Unang bahagi ng lakaran ay ang pagtawid sa hanging brids sa Carayrayan river. Ang usapan ay per grup ang pagtawid upang di masyadong magalaw ang tulay. Pero sadya yatang makukulit ang grupong ito, di pa man nakakapangalahati ng tulay ang grup 2 ay sumunod agad ang grup 3 ng marinig ang "piktyur, piktyur". Kaya hayun, tili naman ng tili ang ang isa dahil natatakot sa tuwing umuugoy ng malakas ang tulay. Matapos ang pagtawid sa hanging brids, asolt naman! kulang kulang din na isang oras na puro pataas, mga 45-70 degri ang slowp. pagtawid ng unang ilog ay may nadaanan kaming dyanksyon, ang kaliwa ay may treyl sayn...rong wey/do not enter. sa di malamang kadahilanan ay ito pa rin ang piniling daan ng treyl master. ngunit makalipas lang ang ilang minuto ay mukhang di na pamilyar sa kanya ang daan na ito at may isa na namang dyanksyon. miting muna ang tatlong grup lider, tanungan kung tama ba ito. sa huli ay naghiwa-hiwalay ang mga lider, ang lider ng mid at teyl grup ay nagtig-isa sa dalawang daan, habang ang pasaway na treyl master ay nagbaktrak papunta sa naunang dyanksyon. pahinga muna ang iba. para mas masaya, dinagdagan pa ng buhos ng ulan. Nang magkita kita uli ang tatlo, nagkasundo na magbaktrak ang buong grupo, gud. bakit kaya yung may harang ang dinaanan nya? masukal daw kasi yung walang harang at mas malinis yung treyl na may sayn na "WRONG WAY", aaaah, yun naman pala e,ok. dito rin sa lugar na ito, nagsimula ng dumami ang mga lintek na limatik.

Tuloy uli ang lakaran, maputik at malimatik. madalang ang pahinga dahil sa takot na mas madaling malimatik at bihira din ang piktyuran dahil nga nagsisimula na ang ulan. marahil dahil sa mga ginawang pisikal na paghahanda ng grupo ay nakayanan nito ang medyo mabilis na peysing. yun nga lang, pagsapit ng ika-11 ng tanghali ay isa isa ng nagrereklamo ang mga ito sa gutom. sino nga naman ang di gugutumin, alas-5 pa ng umaga ng mag-almusal at matinding lakaran na ang ginawa nila. nais man ng mga lider na habulin ang ginawa nilang lunch area nuon ay di na makapaghintay ang ilan, kaya napilitan din sila na miryenda muna. matapos makabawi ng konting lakas ay sige na naman sa paglalakad, matapos ang maputik pa rin, mabato at magkaminsan ay mababangin na daan, narating din ang sinasabing lunch area, umaambon pa rin pero tuloy sa pagkain, tila ba ilang araw na di kumain.

Nakaraos din sa gutom, pero di pa tapos ang lakaran kaya hala sige lakad! di pa man nakakalayo ay may nasalubong na pauwing grupo. di raw sila nakapunta sa summit dahil nga sa sama ng panahon sa taas. "definitely, mataas ang tubig ngayon sa dulangan". hayan tuloy, habang naglalakad ay kung anu-ano na ang naglalaro sa isip ng ilan, mataas nga kaya ang tubig sa ilog? makakatawid kaya kami? magawa kaya naming marating ang summit? pero bago sagutin ang mga tanung na yan, kailangan muna naming maabot ang campsite. matapos ang sandamakmak na riber krosing, walang humpay na ulan, paglusong sa baha at putik, pagdaan sa madudulas na bato, gilid ng bangin, walang humpay na tanggalan ng limatik, maya't mayang tanung ng "malapit na ba?" at mahigit sa tatlong oras na lakaran, narating din ang aplaya. ito ang magiging campsite sa unang gabi.

Talaga yatang di kami tatantanan ng ulan, di pa man nakakapangalahati sa pagtatayo ng mga tent ay buhos na naman! pero dahil walang ibang choice, tuloy! nagtayo ang ilan ng tolda upang duon magluto at kumain. pero dahil nga sa panay ang ulan at may panaka nakang lakas ng hangin, ang grup 2, sa luob ng bestibyul na lang nagluto at sa luob ng isang tent nagkainan. dahil ayon sa IT, walang sosyals ngayon, maagang natulog ang karamihan. lumipas ang maulan na magdamag, ang ilan ay gininaw ng husto, ang iba naman ay binaha ng konti, pero pinilit pa ring makatulog para makabawi ng lakas.

Dey2
Tanghali na nagising ang karamihan samahan mo pa ng masama pa ring panahon, kaya ang naging pasya ng tim lider, assault na lang sa summit. matapos ang agahan at sanlaksang paghahanda, tumulak na patungo sa minimithing summit. mabilis na mabilis ang peysing ngayon, tila ba may mga humahabol na kung anu. pagdating sa dulangan river, tyempong may napadaan na mga mangyan at gumawa ng isang tulay para masimulan ang pagtawid dito. miting muna ang grup, nagbigay ng taning si TL, kailangan daw na bago mag 2pm ay nasa summit na kami. anu naman ang mangyayari kung di umabot? kung di umabot, kahit nasaan pa kami ng 2pm, babalik na sa campsite. kasi naman, dapat maaga talagang nag-start ang assault at 1pm ang target sa summit, pero talagang di maiwasan ang pasaway at maangas sa grupo e. eniwey, nag-agri ang lahat sa gusto ng TL. kaya ang nangyari, halos magtakbuhan na ang lahat sa pagmamadali, marating lang ang tuktok. medyo maganda pa ang panahon ng mga oras na yun at wala halos limatik kaya walang problema. hindi na iniinda ang mga baha at putik, sige lang ang lusong. may mga nadudulas na pero sige pa rin, may sira ang sapatos, ayaw pa ring tumigil.
Umabot kami sa balugbog baboy o gulugod baboy o kung anu pa mang tawag dun, basta kamag- anak yata yun ni babsie. ang mga grup lider ay nagulat sa bilis ng peysing, kaya nabuhayan ng luob ang lahat na maaabot namin ang summit sa takdang oras. matapos ang ilang piktyur at konting pahinga, takbo na naman. natawid namin ang isang maliit na batis, wala pa ring problema. ngunit ng malapit na sa susunud na water source, isang pangyayari ang babago sa lahat. sa di inaasahang pagkakataon, may isang nadulas at tumama sa bato ang binti at napatuon pa ang kamay. ARAAAYYY!!! geym ober na ba? matapos suriin ng TL ang kalagayan nya at napag-alamang di nya na kakayanin, nagdesisyon ang karamihan na babalik na ang buong grupo. bakit karamihan lang? dahil aminin nyo man at sa hindi, hindi lahat ay sumang-ayon dito. bagama't nais ng nadulas na ituloy ng grupo ang assault at magpapaiwan na lang sya at babalik na lang sa campsite, kasama ng ilang nag-volunteer na samahan sya, ninais pa rin ng karamihan na bumalik na lang, ano pa nga ba ang magagawa ng iba, e lahat ng grup lider ay pumayag na bumalik na lang lahat. matapos syang mabigyan ng 1st aid, nagsimula na ang mabagal na pagbalik sa campsite. habang naglalakad ay nabuo ang bagong plano, assault kinabukasan, 4am ang start, yung kung sino na lang ang gustong sumama, ang ayaw ay magpapaiwan na lang sa campsite. sa kabilang banda ay nagawang pagmasdan ng grup ang kanilang mga nadaanan, di kasi halos nagawa yun dahil nga nananakbo sila.

Ang nangyari, piknik na lang sa dulangan river. pagdating ng teyl grup (karamihan ay galing na sa grup 1 and 2), naliligo na ang ilan at nagpapatuyo na ng mga basang damit sa matinding sikat ng araw. yun ang akala namin, na magtutuloy tuloy na ang magandang panahon. habang masayang nagkakainan ay bumuhos na naman ang ulan, talaga naman o... matiwasay pa rin kaming nakabalik ng campsite matapos ang maulan na tanghalian. nang gabing iyon habang nagluluto ang lahat ay bumuhos na naman ang ulan, tila ba wala talagang katapusan ito. buti na lang at habang nagkakainuman ang ilan, dahil ang iba ay mga tulog na, nakisama ng konti ang panahon. nagkaroon ng konting clearing kaya lumiwanag ang campsite dahil sa sinag ng buwan. pero di rin nagtagal yun dahil... alam ko nasa isip mo, umulan na naman? TAMA! buhos na naman ang ulan buong magdamag na yun hangang paggsing kinabukasan.

Dey 3
Umaambon ambon pa habang nag-aalmusal ang lahat hanggang sa pag-aayos na ng mga gamit ay wala pa ring humpay. kaya lahat ng gamit namin ay basang basang basa. talagang tunay ang sinasabi nila, maraming water source dito sa halcon... maraming ilog, batis, bukal at isama mo na rin ang galing sa taas, ang ulan. matapos makapag-impake ng lahat at makapagdasal ay nagsimula ng bumaba ang grupo. tama lang ang peysing, bumabagal lang sa tuwing napapadaan sa mga maputik, madulas at mabatong pababang daan. habang nananghalian ang grupo ay nagkaroon ng konting panik, sa di malamang dahilan, ang isa sa amin ay pinasukan ng limatik sa mata. paano kaya nangyari yun? di nya nakita habang pumapasok? bakit may tinitingnan syang iba? At sa hinaba haba at sa tagal ng paglalakad ay nakabalik rin kami kina aling mary sa lantuyan. di na ginawang maligo ng ilan duon sa carayrayan river, dun na lang kina mike sa naujan naligo ang iba. dun kasi kami magpapalipas ng gabi, dahil nga
maaga kaming bumaba di ba? dapat ay linggo pa ang baba namin galing dulangan. ang mga nangyari kina mike ay ibang kwento na lang... masyado na itong mahaba e... siguradong masakit na ulo mo kababasa nito.

Reflection:
Sa dinami dami ng paghahandang ginawa ng grupo, di pa rin narating ang summit. hindi dahil sa kulang pa, halos pinanis nga ng karamihan ang treyl. kung kalikasan na mismo ang ayaw ay wala na tayong magagawa dun. bagama't nakapanghihinayang ang pagod, gastos at oras ay tingnan pa rin ang mabuting naidulot nito. naging masaya pa rin naman ang bawat isa kahit paano hindi ba? kasama sa pakikipagsapalaran sa mga kabundukan ay ang tsansang maabot ang tuktok nito, come to think of it, sa dinami dami ng group na nagtangka ng mga panahong iyon, walang nakapunta sa summit. at tayo lang ang grupong tumawid ng dulangan ng taym na yun. sa ganang akin, kung walang nadulas sa atin at bumuhos pa rin ang ulan, di rin natin ma-enjoy ang summit(pero kahit na, sayang talaga, at least narating man lang) at malamang ay naging miserable ang buhay natin pababa galing dito. sa tuwing naaalala ko ang mga ginawa ng grupo at mga pinagdaanan ay di ko maikaila sa aking sarili na ang mountaineering nga ay ang tinatawag nilang "the art of suffering". sino naman ang hindi magdurusa sa walang humpay na ulan, paglusong sa tubig baha, pagdulas sa putikan, paggapang sa mga landslide sa gilid ng ilang bangin, madudulas at mababatong daan, at ang walang kamatayang mga LIMATIK. idagdag mo pa ang maraming nasakang, bwahaha!!!

Pero tulad ng pangako ng bawat isa, WE SHALL RETURN! Hindi upang ma-conquer ito kundi upang muli ay subukang masaksihan ang magandang likha ng nasa itaas. ang sigaw ngayon ng ADTREK, halfcon! halfcon! halfcon!



by Eric E 11.10.04

Oo nga naman pala, sa hinaba haba ng kwento ay bakit nawala si TUOD… aaahh, alam ko na kung bakit, masyado kasing tahimik sa likuran (swiper grup). Mukhang masyado ang kaba sa limatik e. bawat hakbang ay masusing pinagmamasdan sa nakaambang "kaibigan" nya. Pero kung nakita nyo sya, mag-iisip kayo kung paano pa makakapitan ng limatik si TUOD. Ang suot nya kasi ay ang mga sumusunod… jogging pants, sa luob nuon ay naka tights pa sya, medyo mahabang medyas, syempre nakasapatos at may gaiters pa… tapos naka-brief din siguro sya, ewan ko lang ha, di ko rin sure kung meron nga e. kung ako man ang limatik, mahihilo muna ako ng husto bago makakapit sa balat nya. Meron din syang arm guard para sa braso nya. At sa dinami dami ng suot ay nag-spray pa ng off, nagpahid pa ng vicks sa mukha at leeg, at may nakahanda pang alkohol… ibig sabihin nun, hindi sya takot sa limatik… naghahanda lang po ng husto. Naisip ko lang, kung sya kaya ang napasukan ng limatik sa mata, ano kaya ang gagawin nya? Mag-collapse kaya yun sa nerbyos… buti na lang at di nakasipsip sa kanya ang mga kaibigan nyang limatik. SAYANG!!!

Babsie, salamat sa malasakit mo ha, tunay na magkaibigan talaga kayo ni TUOD. Gusto mo patas lagi kayo… sana naman ay masaya ka na sa karagdagang kwentong ito.

by Eric E. 11.12.04

Oct 20, 2004

Mt. Makulot (Double Traverse)...para sa Halcon

photo by : j. nazareth

Huling yugto ng paghahanda para sa Halcon ay dumating. Ang target… dalawang traverse ng Mt. Maculot. Maangas? Medyo… pero mas maangasan ka kung malalaman mong ginawa lang ito sa luob ng 9hrs, kasama na dito ang isang oras para sa lunch break. Di lang yun, pul batel gir pa ang karamihan sa kanila. Ibig sabihin, kung ano ang dadalhin nila sa Halcon, e yun din ang dala dala nila dito.


At ito ang kwento ng kaangasan ng ADTREK at ilang bisita sa Mt. Maculot.

Nagsimula ang ilan sa grupo nung ika-16 ng Oktubre, apat sa kanila ay nag-nayt trek ng 10pm at ang apat pa ay 2AM na. ang lima naman ay mas maangas, bumaba pa sa taal leyk at dun magpapalipas ng gabi at susunud na lang daw kinaumagahan. Bakit mas maangas? Ikaw na ang umakyat-baba ng 1,500 steps na hagdan wan wey at maglakad ng kulang kulang dalawang kilometro, di ba mas maangas yun? Ang ilan naman ay susunud na lang sa kamp sayt sa linggo ng umaga.

Pag dating ng naunang apat sa kamp sayt, nagtalo talo pa kung maglalagay daw ba play syit, di kasi malaman kung uulan ba o uulan. Buti na lang at may kasamang weder porkaster, at ito ang kanyang payo… "klawdi ngayon kaya medyo maulap, hindi uulan yan". Aba'y natural!!! Pag klawdi e maulap, di ba't tinagalog lang yun… maloloko naman kami nyan sa'yo e… mga bandang alas-tres ng umaga, habang ang lahat ay mahimbing na natutulog, dumating naman ang apat pang kasama. Reklamo agad ang narinig namin sa isa, sa simula pa lang daw ng lakad nila ay medyo nagdidilim na ang kanyang paningin. Hindi kaya dahil sa nayt trek sila kaya medyo madilim? Palagay nyo? Ginamit kaya nya ang hed lamp nya? Pagkatapos i-set-up ang kanilang tent, tulog na rin agad, wala ng sosyals at piktyuran ngayon….

Linggo, matapos magdatingan ang ilan pang kasamahan, maliban sa dalawa pang leyt, sinimulan na ang paghahanda sa matinding pahirapan, isang pagpapahirap makasama lang sa Halcon. Sa simula ay nagagawa pa ng ilan ang makapagpa piktyur habang nasa treyl. Masukal ang unang bahagi, at maputik, matinik at paahon ang sumunud. Bawat isa ay may kanya kanyang paraan upang malibang at hindi isiping babalikan pa nila ang daang ito makalipas lang ng ilang oras. Meron dyang pakanta kanta, panay ang angas, meron naman panay ang sigaw ng "distansya amigo", kawawa naman ang nasa likod nun. At ang ilan naman ay nagsasabing "para sa halcon" sa bawat hakbang nila. Medyo natagalan ang grupo sa pag-akyat, dahil trapik. Ha? Di ba't sa EDSA lang ang trapik? May nasalubong kasi ang grupo na mga pababa naman ng kamp sayt galing sa sumeyt. Makalipas ang mahigit sa isang oras, narating ng grupo ang tuktok ng makulot, dito na rin nakahabol ang dalawang leyt. Matapos ang ilang minutong pahinga at konting miryenda at walang piktyuran, lakad na naman ang pasaway na grupo.

Mabato ang sumunod na bahagi ng lakaran, sa isang parte nito ay kailangang gumamit ng lubid ng ilan. Dito ay nakakuha ng pagkakataon na makapag piktyur teyking habang isa-isang bumababa. Matapos ang pagbaba sa mababatong bahagi, init ng araw, pagbaba sa hagdanan at ilang oras pang lakaran ay narating na rin ang dyamp-op sa ibaba ng grotto. Salamat naman po… natapos na ang isang rawnd, tapos na ang kalahati ng paghihirap. Tsaw taym muna, hanap ng tindahang mapupuwestuhan at mabibilhan ng sopdrinks. Awa ni kulapo, may nahanap naman ang grupo, may tinda pang saging kon yelo, at binigyan pa kami ng libreng malamig na tubig. Marahil ay nahabag sa aming itsura.

Habang nanananghalian ay napag-alaman ng grupo na isa sa kanila ay hirap ng maglakad at handa ng sumuko sa lakad na ito…meron bang susuko sa grupong ito? May iniwan na ba sa ere ang ADTREK? Hindi ba’t wala pa, at hindi ikaw ang magiging una. Marahil sa pinaghalong sandamakmak na kantyaw at sanlaksang paghikayat upang tapusin ang sinimulan, hindi nga sya sumuko. Nagtanung ang ilang residente duon kung pauwi na kami, ngunit ng aming sabihin na hindi pa at pabalik pa kami sa aming pinanggalingan, mababakas sa kanilang mukha ang gulat at tanung. Marahil ay naiisip nila " naghahanap ba talaga ng sakit ng katawan ang mga batang ito?" At matapos nga ang isang oras na lants breyk, lakad na naman ang grupo. At sa pagkakataong ito ay nauna na ang ilan, sa isang banda ay mabuti na rin ito upang hindi maipon ang buong grupo sa parteng kinakailangang isa isa lang ang pagdaan o pag-akyat.

At tulad ng inaasahan, marami na sa grupo ang nakakaramdam ng matinding pagod sa rawnd tu. At marahil ay nagtatanung sa sarili, "bakit ba ako nakasama dito?" o kaya naman ay "sino bang walang magawa ang nakaisip nito?" Pero tulad din ng inaasahan, walang sumuko. Maraming maaring dahilan, ang mangilan ngilang biruan ng grupo, ang paghikayat sa bawat isa, at marahil ay ang determinasyong tapusin ang nasimulan. Determinasyon at kahandaan na syang kakailanganin ng bawat isa sa halcon. Habang papalapit ng matapos ang paghihirap ay unti unti na ring nagbibigayan ang mga tuhod at katawan ng ilan. Meron nga daw nawala na ang ankel nya, bumigay na raw. Yun kayang anti nya, bumigay na rin? Pero ang malupit sa lahat ng kwentong ito ay ang pag-iibigan ng dalawa nating kasama… pag-iibigan nga ba o pag-ibig ng isa? Di ko pa kasi alam kung da filing is myutuwal…pag nalaman ko, share ko agad sa inyo ha….kahit anung pagod ni lalake at kagustuhang matapos na ang paglalakad, ay talaga namang di nya iniwan ang sinisinta, bwahaha.. Parang mga linya ba sa pelikula nung unang panahon? Sa hinaba haba man ng lakaran, natapos din ang paghihirap. At di nakapagtatakang nahuli ang mga tropang galing pa sa taal leyk. At ang sumalubong sa bawat isa, masarap na pansit bihon at malamig na kowk.

Sa pagtatapos ng akyat na ito, maraming napatunayan ang bawat isa sa grupo. Determinasyon ang pundasyon upang ipagpatuloy ang nasimulan kahit na nga marahil ay maraming balakid sa iyong dadaanan. Kung iyong nanaisin ay mas mangingibabaw ang lakas ng isipan sa lakas ng katawan kung magpokus ka lang, tulad nga ng lagi kong sinasabi, "it's only in you're mind…you can do it, just believe in yourself!" Maaring pwede na nating sabihin, na handa na pisikali ang bawat isa para sa Halcon. Ang pagdyaging, ang treyning klaymb sa makiling, ang pag-akayat sa pico, manabo at makulot (isang trabers lang) at ito nga, ang maangas na dobol trabers. Maliban na lang sa paghahanda sa limatik, yun na lang siguro ang problema ng ilan sa atin, di ba TUOD? Hindi naging ganung karami ang piktyur teyking sa akyat na ito, marahil ang gusto ng karamihan ay tapusin na sa lalong madali ang lakaran na ito, bawi na lang tayo sa Halcon.

Salamat sa mga sumama sa paghahandang ito, kahit na nga ang ilan ay halos murahin na ako sa sobrang hirap na naranasan. Higit sa lahat, nais kong papurihan si Kit, ang taong bumigay ang tuhod pero itinuloy at tinapos pa rin ang sinimulan. Anu man ang naging dahilan nya at itinuloy pa rin sa kabila ng paghihirap nya, saludo kami sa'yo. Ganun din kay Ave, Jhunhel at kay Myles(ang ating bisita), na simula pa lang sa taal leyk ay sila na ang magkakasama, na hindi nagawang iwan si Kit sa kanyang paghihirap. Kahit na nga panay ang drama ng pobreng mama, "sensya na kayo ha, kung pati kayo ay nahuhuli" at "sige ok lang, una na kayo". Kung ako marahil ang nakarinig nun, malamang sipain ko pababa yun para bumilis at tigilan ang drama. Pero dyok lang yun, magagawa ko ba naman yun sa kanya, e di wala na tayong napagkatuwaan sa mga susunud na lakad, di ba?

Hanggang sa muli…kita kita tayo sa Halcon…. 7 days to go….

P.S.
To whom it may concern, paakyat na po ang grupo sa Halcon, matutuloy kaya ang sponsorship sa lakad na ito? Nagtatanung lang po… kayong mga sasama sa Halcon, palagay nyo matuloy kaya ang pagsagot nya dito?

by : eric e.


Oct 7, 2004

bmc sa makiling (ikalawang yugto)


Ito na ang hinhintay mong katapusan ng treyning klaymb. Nabasa mo na ba yung part 1? Ano? Hindi pa? aba’y tigilan mo muna ang pagbasa nito. Saan ka naman nakakita na inunang panoorin o basahin ang part2 sa part1? Kung isa ka dun, pasaway ka nga, pero ikaw ang bahala…..

Sekend dey, 4:30 pa lang ng umaga ay gising na ang lahat. Naghahanda na sa bagong araw ng matinding lakaran. May isang taong hindi raw nakatulog, bagamat malamig e ambiyent naman daw sa luob ng tent nila. Ang problema, iba pala ang nagpapalabas daw ng lamig. Isang pambihirang musika sa buong magdamag. Hindi naman sya makapalag dahil nakikitulog lang sya at baka palabasin daw ng tent, kawawa naman. Kaya hayun, masakit daw ang ulo dahil sa puyat. Matapos ang almusal, empake ng gamit at kung anu anung seremonyas pa, tumulak na naman si pedro. Pero iba ngayon ang sistema, ang swiper grup ang mauuna. Bakit? Dahil kailangan daw na mauna ang malalakas. May mga bahagi sa dadaanan kailangang may humila pataas sa ilan. May nagprisinta mula sa ibang grup na sasama sa kanilang mauna, ayaw pumayag sa una. Sa isang wagayway ng kamera, pumayag din, kailangan daw kasi na madokyument ang ilan sa paghihirap ng grupo, heheheh!!!, mga palusot. Tama nga ang treynor, sadyang pang matataas na angas lebel ang dadaanan nila ngayon, bangin kaliwa’t kanan, nagtataasan at naglalakihang mga bato ang aakyatin gamit ang mga tali. Buti na lang at maganda pa rin ang mga tanawin kaya bahagyang nabawasan ang pagod at takot ng ilan, syempre, kahit anung pagod nawawala basta may nakatutok na kamera sa’yo habang umaakyat, mga adik!!! Pagkarating ng buong grupo sa haring bato, isang matindi at panibagong paghahanda na naman. Ngayon naman ay para sa kinatatakutan ng ilan, ang maninipsip na limatik. Panay ang punas ng biks sa buong mukha, kahit na nga maiyak. Kanya kanyang lagay ng ir plag, isprey ng op lowsyon sa buong katawan, pwera pa ang balut na balot ng kung anu anung damit, at ang panalangin na sana’y wag silang madapuan ng limatik. Lagot ka TUOD!!! Sugod mga kapatid!!! Lakas luob na sinuong ang kagubatan, kung nung nagdaang araw ay panay gapang nila, mas matinding gapangan ngayon, na lalo pang pinatindi sa dami ng limatik na pwedeng sumipsip sa’yo. Matapos ang mahigit dalawang oras na takot sa limatik, gapang sa putik, di mabilang na “paglilinis” treyl at sabit sa mga ugat at sanga ng mga puno, narating na rin nila ang pinakamataas na bahagi ng makiling. Bilang ng kaswalti ng limatik? Isa lang daw, swerte si TUOD. Ilang minutong pahinga, kain at piktyur teyking uli, lakad na naman sila, ngayon ay tuhod ang kanilang dapat paghandaan. Puro pababa na at napakahabang lakaran, syempre, di pa rin nawala ang tinamaan ng magaling na putik at limatik. May ilang pasaway na galit na galit sa treyl pag nadudulas o kaya ay nasasabit. Akalain nyo bang yung isa ay hinampas daw yung nakausling kahoy ng maumpog sya. Tama ba yun? Ang grup por o ang dakilang grupo, panay ang reklamo sa hulihan. Medyo nahihirapan daw sila sa ilang bahagi ng treyl, masyado raw kasi ang pagkakalinis ng mapuputik na daan. Dahil nga sa tatlong grupo na ang nauna sa kanila, patag na ang ilang daan at talagang parang pinakinis, ok lang yun, di ba’t kayo nga ang pinakamalulupit?

Natapos ang kalbaryo sa putikan at mga pababang treyl, eto na ang batuhan, halos katulad din ng sa tapulao. Kapag tinatanung mo ang treynor kung ganu pa kalayo, konti na lang daw, isang oras papunta sa unang tindahan, 30 minits pa uli para sa kainan, at kung anu ano pang 30 minits, tila ba walang katapusan ito. Sa wakas, narating na rin naming ang UPLB/Makiling forestry, at may mga karinderya dito. Kahit anung pagod, nagagawa pang magpakitang gilas, dyaging daw, kasi may nakatutok na bidyo, talaga naman. Habang nagkakainan ay tuloy pa rin ang piktyur teyking, at talagang ititigil ang pagsubo makapag pows lang sa kamera. Sabi ng treynor, mga isang oras pa papunta sa paliguan, sa may dyambori ba yun? Seryoso ba kayo? Wala na bang katapusan ang kalsadang pababa at batu bato? Buti na lang nakikinig si manang sa aming usapan at sinabing may dyip daw na pwede naming maarkila. Yahu! Walang nagawa si treynor, pagod na ang karamihan at tinamad ng maglakad dahil nga bagong kain. Nagkayayaan ding mag swiming na lang sa isang resort para mas masaya. Matapos ang tawaran, nagkasundo na si pedro at ang drayber ng dyip, ihahatid nya sila sa splash mawnteyn. Hapit sa manong drayber, sa kagustuhang maisakay ang 26 na katao sa dyip nya, ang ilang bag ay sa bamper inilagay. Ang ilan ay sa bubungan naupo, sa may harapan ha, kaya ang mga putikan nilang sapatos ay pwedeng magsilbing wayper ng dyip, hapit ka manong! Ang ilan ay di na sumama, nagpaiwan na lang sa dyambori.

Pagdating sa resort, tinginan ang karamihan ng nanduon. Wari ba’y nag-iisip, “saang sakahan nanggaling ang mga taong ito?” Pahinga ng konti, linis ng ilang gamit hanggang mapuno ng putik ang kanilang mga lababo, sugud sa pul. Sa sobrang dami nila at sobrang ingay, na animo’y mga taong bundok (hindi ba?), naglayuan ang ilang naliligo at ang ilan ay lumipat na lang ng ibang pul. Ang ilang naruon ay natutuwa at naaliw na pinapanuod ang mga kalokohang ginagawa nila, nariyan ang sinkronays swiming, walang humpay na sigawan, piktyur teyking, harutan, sabayang pagtalon at ang mga pows na tila mga kandidato ng mis pilipinas gey, bwahahah!!! Pinagpilitan ding makabuo ng yuman piramid sa pul, pero di nila maperpekto ito kaya tinigilan na lang. dumating ang oras na kailangan na raw umuwi ng ilan sa kanila, luto muna ng nudels at miryenda bago sila pauwiin. May ilang adik talaga sa swiming na nagpaiwan pa rin, animo’y walang mga pasok kinabukasan. tuloy sa paglangoy at kulitan. Matapos ang ilang minuto ay may naglatag ng kalahating keys na bir, dahil kaya sa bago sya? Ang kalahati ay nasundan pa ng kalahati uli, at may nanlibre din ng mga soda at kung anu anong tsitsirya at yosi para sa mga sunog baga. Matapos ang dalawang rawnd ng bir, nagkaisa ang 12 adik ng huling lusong sa pul, tulad ng inaasahan, alisan na naman ang mga naruon, mga siga talaga. Ditto nasaksihan ang meyl bold star ng grupo, member yata ng hotdogs ‘to e, hanapin nyo na lang ang piktyur nya. Matapos ang hubaran, este muntik ng hubaran, nagsipaghanda na ang lahat para sa uwian. Bakas sa mukha ng ilan ang kasayahan at lungkot. Masaya dahil nagkasama sama na naman ang grupo, lungkot dahil tila ba parang kulang ang dalawang araw sa mga kalokohan at tsikahan nila.

At dito nga natatapos ang bagong simula ng buhay pamumundok ni pedro. Ngayong ganap ng nagtapos ang kanilang BMC, nadagdagang muli ang kanyang kaalaman sa tama at mas ligtas na pamumundok. Dito nakita ang pagakakaisa ng bawat grupo, kahit na nga kung minsan ay may pasaway, kung paanu kikilos sa oras ng kagipitan. Sa unang pagkakataon ay nagkaroon ng grupings na nasunod, di gaya ng sa napulauan.

Sa grup1, sa kabila ng di pagsipot ng kanilang grup lider, ang pagkakaisang ipinamalas nyo ay isang magandang halimbawa. Sa grup2 at grup3, bagama’t may mga bago sa inyong grupo, nagawa pa rin nating masundan ang peysing ng grup1 ng hindi iniiwan ang bawat miyembro nito. Sa grup4, ang dakilang pulutong, salamat sa inyong pagtityaga sa paghihintay sa tuwing bumabagal ang nasa unahan. Batid naming kinailangan nyong magbaon ng napakaraming pasensya upang hindi unahan ang ibang grupo.

Sa mga kasamahan nating di nakasama, sa kung ano mang kadahilanan, tunay na marami kayong na-miss. At ganun din naman kami, mas nagging masaya sana kung kumpleto ang batch1 ng ADTREK. Ganun pa man, handa ang ilan upang samahan kayo sa inyong meyk up klamyb, pero pagkatapos na ng HALCON!!!, wala pa nga yung sponsor e.

To ADTREK Batch1, congrats sa ating lahat at natapos na rin natin ang BMC, after ng kung ilang taong pamumundok. Nawa’y ipagpatuloy pa natin sa mga susunod na akyat an gating mga natutunan. See you all soon in our next climb. Always have a fun and safe climb.

ADTREK Definition of Terms/Phrase

Babalik-babalik – kapag ikaw ay di gumapang ng mababa at sumabit ka sa sanga, siguradong ito ang mangyayari sa’yo

Distansya amigo – lumayo ka sa sinusundan mo! Asahan mong maglalabas yan ng bio gas/weapon

Bangin! Keep right – ang totoong kahulugan nito ay nasa right side ang bangin

Bangin! Keep left – nasa left side ang bangin (pasaway po ang nagpasimuno nito)

Nilinis ang trail – binawasan ang putik or pinadulas pa ng husto ang trail gamit ang iyong puwitan o anumang bahagi ng katawan (lalo na at nadulas ka)

Mabolo – tawag sa lalaking nakainom na at iba na ang kulay

Makopa – ito naman ang tawag sa babaeng nakainom na at iba na rin ang kulay

May sayad – ang paghawak ng kamay habang inaabot ang tagay

TUOD – takot sa uod

BOPEK – boses …. (sensor daw)

BABSIE – tawag sa taong ipinagpipilitang muscles daw yung nasa katawan nya at hindi taba

Pinggon – tawag sa plato ng mga taong nakainom

by Eric E.

Oct 6, 2004

Dakilang Pulutong


Sabi nga ni JUN ang sweeper daw ay tinatawag na "DAKILA",pati sya ibig sabihin dakila--hehehehe…. Sa kagrupo ko, wala akong masasabi kundi ang LUPIT ninyo mga DAKILA!!!….Mam Neth, Maraming Salamat po sa pagiging Responsable nyong Kagrupo!!! Alam nyo po bang sa bawat hakbang ng group 4 eh kasama namin kayo, bakit po? Nasa tyan at isipan namin ung presence nyo, Lagi ngang usapan eh sana andito si mam neth, at ang dahilan?? ksi ang sarap po ng pabaon nyo sa amin, eventhough hindi po kayo nakasama eh you've done the responsibilty that assigned to you!!!

In behalf of grupong DAKILA, Thank you mam NETH for being a responsible person!!! Hope to see you all on the next climb…………

CcCcCCCCCcCCiiiiiiiiiiiiAAAaaaaaAaAAAoOOoooOOoOO……..

MHON ABRERA
Pinuno ng Dakilang Pulutong

---

Photo Layout by J.Nazareth

Oct 4, 2004

bmc sa mawnt makiling

group 1


group 2


group 3


group 4

Ito ang araw na pinakahihintay ni Pedro, ang katapusan ng simula ng bagong pananaw nya sa pamumundok. Araw ng treyning klaymb, sa bundok makiling ang tungo, nagsimula sa santo tomas, batangas at magtatapos sa los banyos, laguna. Nahati sa apat ang grupo, ang pinakahuli ay ang grup por, sila ang swiper grup dahil nasa kanila ang pinakamalalakas, daw.

Sakto sa oras na itinakda ang pagdating nya, kahit na ba may ilang pasaway na leyt dumating sa unang tagpuan. Pero sandali lang, narito na si pedro ngunit wala pa ang dalawang treynor, di kaya ipinasara na naman ng yakult ang rohas bolibard at may patakbo na naman sila? Di ba’t sabi nila ay sori sa mahuhuli at iiwan ng grupo dahil kailangang maging mahigpit sa iskedyul? Iwan na lang kaya natin…sige! At bakit? May nakakaalam ba sa atin ng daan?..... wala!!! Sabi ko nga e, sige hintayin na lang natin sila. Sa hindi rin maipaliwanag at di inaasahang pagkakataon, lima sa ating mga kasama ay hindi nakarating. Wag nyo ng piliting alamin ang dahilan, may mga bagay na sadyang di kayang maipaliwanag ng siyensya. Di bale, mag meyk ap klaymb naman daw sila e, hindi yung inilalagay minsan ni kikay sa mukha na pampaganda habang kumakanta ng la la la la la….

Sa wakas, dumating na rin ang ating mga treynor. Matapos ang ilang minuto, tumulak na ang buong grupo sa dyamp op at naghanda na para sa isang matinding laban. Kung anu anu ang ipinagsusuot, may pangontra sa limatik, sa init ng araw, sa talahib at kung anu ano pa. Matapos ang maigsing panalangin ng ating pastor, at ang paalala na wag munang masyadong maingay sa daan dahil marami pang kabahayan ay sinimulan na ang paglakad. Pero sadyang may mga taong maligalig, di pa man nakaka isang daang metro ay panay na ang sigaw, waring di alintana ang mga nabubulabog nya, sige, ilista na lang muna yan.

Sa dyamp op pa lang ay kita na ang mga pik na aakyatin at kung ganu ito kalayo. Masukal ang daan, dagdag pa sa maputik dahil sa pag-ulan ng nagdaang gabi. Pero hindi ito ang pipigil kay pedro, may nakapigil na ba sa kanya? Hindi ba’t wala pa. Bagama’t ganito ang dinadaanan, naaalis ang kanyang pagod dahil sa ganda ng kapaligirang kanyang natatanaw at syempre ang walang kamatayan at sadyang nakapapawi ng pagod, piktyur teyking! Di pa man ganap na nakakalayo ay may naghahanap na ng “5 minute break every 15 minutes”, wala syang magawa kundi ilista na lang muna at subukang habulin ang nasa unahan nya. At bakit sya lang daw ang mukhang hinihingal sa grupo? Ang sikreto, takbo ng di bababa sa 30 minuto, 2 o 3 beses isang linggo. Matapos ang dalawang oras na lakad ay pahinga muna daw ng isang oras dahil mabilis naman ang peysing at maaga pa. Yahu, tsaw taym at syempre, piktyur piktyur! Ang sumunud na bahagi ng treyl ay sadyang pasaway, matataas na kogon, ekspows sa araw, pataas at maputik na daan. At talaga yatang ginawa ang treyl na ito para sa maaangas, dahil may ilang bahagi nito ay kailangang gumapang, as in literal na gapang. At magkaminsan ay may sisigaw ng babalik babalik? Bakit? Dahil sa hindi pag gapang ng mababa ay sumasabit ang bag nya at kusa syang bumabalik na wari mo’y may humihila sa kanya, kaya sige, gapang pedro! Matapos ang ilang minutong hawian ng kogon at gapangan, nakarating din sa isang patag na bahagi at pahinga muna, syempre, piktyur teyking uli para mabilis mapawi ang pagod. Lakad ng 10 minuto pa at tanghalian na. Matapos ang kain, merong nag siesta, naglaro ng baraha, nagpapaganda at ang intrigahan. Anu daw ang leytest? May nagbigay daw ng kung ano sa isang kasama natin… sinu ang nagbigay ng ano kanino? Kung sumama ka, nalaman mo sana, heheheh!!! Dito rin nalaman na kapag daw matulis ang tyan ng buntis ay malamang daw na lalaki ito. Panu naman napunta dito ang usapan? Sukat ba namang banatan ng isa ang treynor ng ganito “kuya mar, nagpa ultra sound ka na ba? Malamang lalaki yan, matulis (malaki) kasi ang tyan mo e” bwahahah! Sus ginuong bata ito, pasaway!

Matapos pa ang ilang kantyawan, lakad na naman si pedro. Pero sa pagkakataong ito, wala na ang matataas na kogon, pero maputik pa rin. Pero may bago silang kalaban ngayon, ang halaman na kung tawagin ay “lipa” Kapag daw nadikitan ka ng dahon nito, asahan mo ng magkakamot ka ng kulang kulang isang buwan. Awa naman ni kulapo, walang nadikitan ito. Magkaminsan ay may sumisigaw ng “bangin sa kaliwa” o kaya naman ay “bangin sa kanan”. Mababait yata ngayon, panay ang bigay ng warning sa mga nasa likuran, isa rin yan sa natutunan nya sa BMC. Matapos ang isa’t kalahating pakikipagbuno sa mga bangin, ugat sa luob ng kagubatan, takot sa limatik at lipa, sa wakas ay malapit na sa kamp sayt. Pero talaga yatang pinagpapala ang mga loko, akalain nyong biglang bumuhos ang ulan, mga 10-15 metro na lang ang layo sa kamp sayt, swerte talaga! Ang ilan ay kuntodo suot agad ng mga kapote, ang ilan ay di na alintana ang ulan at may mga taong payong ang gamit. Oo! Payong sa luob ng kagubatan.

Salamat naman po at natapos na ang unang araw ng lakaran. Matapos ang kanya kanyang pagtatayo ng tent, naghanda na ang bawat grupo sa pagluluto ng kanilang makakain bago sila abutan ng dilim. Bakit naman nag-aalala sila ngayon sa dilim? Dati namang nakakapagluto kahit madilim na a? Dati yun! Ngayon kasi, wala yung mga erya lamp ng grupo, ang isa, walang nabiling byuteyn,pasaway! Yung isa naman, wala yung taong magdadala, pasaway din ba? Emergency daw! Ang grup wan, napakalaki ng problema ngayon, dala nila ang mga lulutuin, kasama ang magluluto, may baon din silang byuteyn. Anu ang problema? Wala silang kalan, wala silang mga kaldero! Nasaan? Wala ang taong magdadala nito! Pasaway!? Emergency daw! Sa isang banda ay nakatulong ito upang matutunan ng bawat isa sa grupo na mabuhay sa gitna ng kagipitan, ang lahat ay kumilos at gumawa ng paraan. Merong nanghiram ng kalan, habang ang isa ay naghihintay ng mababakanteng kaldero mula sa ibang grupo at habang ang ilan ay inihahanda na ang mga lulutuin. Saludo kami sa inyo grup wan, dun lang sa mga present ha. Ang grup por naman, bagama’t hindi nakasama ang nagluto at magdadala dapat ng pagkain ay masaya pa rin. Sa kabila ng di pagsama ng kanilang myus, nagawa pa rin nyang maibigay ang parte nya sa grup. Ipinagluto pa rin nya ang grup at ipinadala pa rin sa kanila. Sa ganun mang paraan ay kasama pa rin sya, di lamang ng grup por kundi ng buong ADTREK bats 1. Salamat po sa bikol ekspres, kahit konti lang ang nakarating sa ibang grup, heheh!!! Natapos ang kainan, ng hindi sabay sabay. Per grup na rin ang naging sistema ng kainan e, medyo okey na rin yun, mas madaling ayusin. Ito na ang pinakahihintay ng lahat, ang sosyals, sa simula pa lang ay mainit na ang kantyawan. Paano ba naman, may isa silang kasama na masama ang pakiramdam, giniginaw dawn a para bang lalagnatin. Iisa ang nasa isip ng karamihan, kailangan nya ng “init”, at anu nga ba ang mabisang sors ng init? Yakap at kalinga daw…pero mukhang bisi ang magbibigay nito. Habang patuloy ang sosyals, lalong umiinit ang usapan. Akalain nyo, nagkaroon ng “pagsayad” habang nagkakasayahan. Tanung ng bayan! Kailangan bang pasayarin pa ang kamay habang inaabot ang tagay mula sa ibang tao? Pwede namang hindi, e bakit “sumayad” ang kamay nitong isang baguhan sa isa nating myus? At huling huli ng sambayanang Pilipino ang mga nangyari. Porke ba wala yung isa, dahil may emergency daw, ay may “sasayad” na?

Layts op…..

by Eric E

Oct 3, 2004

mountaineering fitness

Many people ask us what they should do to prepare themselves for a summit climb. Although there is no single “best” method, the following information should help you create an effective preparation plan for your climb.

  • The key to general mountaineering is aerobic fitness. You should be a very strong walker. Weekend hikes, extended walks around town, increased use of the stairs, getting off the bus a few stops early - all of these things will help you get in shape for climbing. It is important, however, to begin these regimens as early as possible - one hike or one week of after-work walks will not appreciably increase your fitness level.

  • The actual climb days are long: usually 10 to 12 hours of nearly continuous movement. However, the pace is quite a bit slower than you might think, so your training should concentrate much more on continuous movement over many hours, rather than on sprints or speed. Its better conditioning to walk 4 miles without stopping, than 6 miles with several long breaks for lattes (seriously!).

  • To put these climbs in the perspective of speed, understand that most of our actual summit climbs do not exceed 6 miles round trip, and yet they may take us 10 hours or more to complete. On a trail, that would be an intolerably slow pace, but on snow, and at higher altitudes, you will not need to break this roughly one-mile-per-hour speed limit. You will just need to keep going.

  • If you use a gym, the most useful equipment will be the treadmill and the stair-stepper, and to a lesser degree the stationary bike. Consider walking the treadmill at a rapid pace rather than running, but going for a longer period of time. Likewise with the stair-stepper, keep the pace slow but go for longer intervals.

  • Doing any kind of training or hiking at higher elevations immediately prior to a climb will help your body acclimatize to the altitude. Walking or hiking is better than bicycling because you are using the same muscle groups you will need for the climb. Cycling is great exercise, but not as effective for mountaineering preparation as being on your feet.

  • Hikes in the Columbia Gorge are perhaps the single best conditioning for mountain climbing because they tend to be quite steep. These hikes are superior to working out in a gym for several reasons: they keep you going for longer intervals, they help to train your sense of balance and they take place at greater altitude. Since most of us can’t get to the Gorge more than once a week, remember to supplement your hikes with the gym or with walks near home.

  • What you eat and drink just prior to a climb also matters. Carbohydrate-rich foods are generally good. Greasy, overly spicy or dairy-rich foods are not so good. Hydration in advance of the trip is very important. Drink more water than you normally do and less of coffee, tea or cocoa, as these are diuretics and contribute to fluid loss. It is also important to restrict or eliminate alcohol consumption prior to your climb.

  • Do not discount the effects of a positive attitude! Don’t let fatigue on a longer hike cause you to lose confidence in your ability to climb a peak. It’s almost physically impossible to hike as slowly as you will be climbing on the mountain. Many people of only average fitness have climbed Mt. Hood at the pace we set. Most of those who have not made the summit were actually feeling ill or had adverse reactions to the altitude, both of which are statistically quite rare. We have climbed recently to 10,000 feet with a ninety year-old, and to the summit with a blind climber. In these cases attitude mattered much more than altitude!

  • If you have significantly improved your fitness level, are well rested, well hydrated, have eaten responsibly just prior to your climb, and can maintain your positive attitude, you will be in a great position to make the summit, and to enjoy the process of climbing the mountain.

Sep 27, 2004

manabu


Matapos ang lektyur ng BMC, sabak agad si pedro sa mawnt manabu, dili ako bisaya dung, yan talaga ang nakasulat dun sa lugar nila, pati sa subinir. Anim ang sumubok I aplay ang natutunan sa BMC.

Una, anung bundok ang aakyatin? Manabu daw… ok. Neks, pri-klaymb miting, may nag-set, ang nangyari, dalawa lang ang pumunta, wala pa yung nagyaya, bagsak tayo dyan! Pero ganun pa man, natuloy pa rin ang akyat, dinaan na lang sa imeyl at teks ang ilang detalye ng akyat, iba talaga pag haytek.

Araw ng akyat, maagang nagkita sa gasolinahan ang lima sa mga kasama, nahan ang isa? Akala ba namin e anim? Leyt nagising, diretso na lang daw sya malapit sa dyamp op. ang siste, nauna pa sya sa bahay ng isang mabuting katoto sa malvar. Dito nagkikita kita ang anim at iniwan ang dalang sasakyan at namasahe na lang papunta sa paanan ng bundok. Matapos ang kortesi kol sa awtpost at kay mang lukas, sugod na paitaas. Sa unang pagtigil ng grupo, nagwika ang tim lider, "ten minits lang ang breyk". Habang ang ilan ay nagpalamig ang iba naman ay piktyur muna, kaya leyt ng konti dahil uminom muna ng kowk ang mga pasaway na nag kodakan. Ang usapan, ang susunud na pahinga ay sa groto, sige lakad uli. Sa di mawaring dahilan, malayo na ang nararating ng grupo at medyo mataas na rin ang kinalalagyan nila, e wala pa rin ang groto. Alam nyo ba ang dahilan? Naliligaw na sila? Hindi daw, sabi ni lider, sinadya nya raw yun para umabot sila ng 12 sa samit. Alam nyo kung bakit? May usapan kasi na pag naligaw sila, tulad ng ginawa nya sa ibang grupo, o kaya naman e lumampas ng 12 bago nila marating ang tuktok, ipo-post sa apat na blogmates yung piktyur nyang kikay…bwahahah! Bigyan naman daw sya ng kahihiyan..naisip nya kaya yun nung taym ng kodakan?

Eniwey, narating nga ni pedro ang kanyang pakay, at teyk nowt, saktong 12 sila dumating dun. Marami silang inabutang mga estudyante sa taas, medyo biglang naging mahangin. Ang iingay at puro inglesan ang laban!! Sabi daw ng isa e "awts, ay hert may ankel" pinatulan naman ni pedro… "awts, ay hert may anti, end so wit may nepyus and nis" bwahahahah!! Anung akala nila, hindi marunung mag-ingles si pedro, anak mayaman din yata sya. Matapos ang konting pahinga at piktyur…na naman!!, kainan na, tapos piktyur uli…nakampu para talagang piktoryal ang ipinunta dito. Medyo napagod yata, kaya konting siesta ang ilan habang walang patumanggang piktyuran pa rin ang ilan, talaga naman o. ok, uwian na raw sabi ni tim lider, daan sila sa may krus na nakatayo dun. NAKAMPU!!! Bagong pintura nga, ang problema naman, may ilang mga walang magawang nilalang ang walang habas at walang galang na nagsulat dito at ipinagmamalaki pang inilagay ang kanilang mga pangalan at ipangalandakan bang sila ang mga walang magawang kaluluwa na dumingis ng lugar na ito. Alam nyo ang dapat ipagawa sa mga kumag na yun? Pabalikin uli sila dun, papinturahan uli ang krus gamit ang kanilang mga dila bilang brash..gggrrrrrrrrrrr, nakakapanginig kayo ng laman. Sori po, nadala lang ng emosyon, tao lang din…heheheh!!! Pero anu nga sa palagay nyo? Bagama't ganun nga ang inabutan ni pedro, di pa rin papipigil sa walang habas na kuhanan, ubusan ng bateri at memori ng kamera ang laban…pero syempre, maalis ba yung paghanga nya sa magandang kapaligirang ipinagkaluob sa atin ng nasa itaas. Sadyang maganda ang tanawin, mula dito ay makikita mo ang makulot, taal, tagaytay, pico de loro, makiling, banahaw, kristobal, taal leyk, laguna leyk, manila bey, at kung anu anu pa…san ka pa?

Nagsimula na silang bumaba baon ang magandang alaala, at ang isiping may ilang kumag pa rin talaga sa mundo. Sa pagbaba ay may gumagamit ng natutunan sa BMC, sabi kasi dun, pwede raw paupo ang pagbaba kung medyo hirap, may sumunud nga ng payong iyon… sa groto na raw ang daan nila ngayon. Pero matapos ang ilang oras, bumalik sila sa pinag-inuman nila ng kowk. BAKIT? Nasaan ang groto!? Alam nyo katwiran ng T.L. para daw makapgpahinga na at pwede naman daw bumalik, pero alam nyo ba ang sinasabi nya habang naglalakad, "malapit na tayo sa groto, konti na lang", tila ba, alam nyang tama ang kanyang tinatahak. Pero laking gulat nya ng hindi nila nadaanan yun. Samakatuwad, este makatuwid pala, naligaw sila!!! At anu ang gagawin pag naligaw? Abangan ang piktyur ni kikay sa blogspot. At dahil nga aanim sila, wala silang kinausap na susundo sa kanila kaya lakad sila hanggang sa awtpost para dun maghintay ng masasakyan, dito nya napansin ang kagandahan, kalinisan at kaayusan ng baranggay. Lalo tuloy nyang naisip na sana ay mapangalagaan ang lugar na ito at wag magaya sa nangyari sa ibang bundok.

Nais magpasalamat ng grupo kay johnel para sa masarap at libreng agahan at miryenda, kay ma'am net para sa libreng tanghalian at pamasahe. Pero sino nga ba si pedro na syang naging tim lider ng grupo? Pero teka, dapat nga bang pedro ang tawag sa kanya o petra? Kilala nyo na ba sya? Sige, eto ang isa pang klu…. La la la la la….la la la la la… ang parteng ito ay para na lamang sa kasapi ng ADTREK… kita kits sa makiling..

by Eric E.

Sep 22, 2004

newby

Patuloy ang pagsasanay ang mga pedro bilang paghahanda sa nalalapit na bmc hands-on training sa gaganapin sa mawnt makiling ngayong oktubre 2-3. Kaya naman hindi pinalampas ang pagkakataon na pagbigyan ang hiling ng ilang mga taga comtest na dalhin sila sa bundok at maranasan din nila ang nakikita nila sa mga piktur ng adtrek.

Gabi ng Lunes ika-20 ng kasalukuyang buwan, ay tumulak ang walong kabataan patungong cuenca batangas para sa isang nyt trek sa mawnt makulot. Anim sa grupo ay pers tym lang sa bundok na ito kaya punong-puno ng pananabik ang akyat na ito. Kaya kahit galing karamihan sa kanila sa nynt duty ay di inalintana ang hirap ng pag-akyat sa dilim, gamit lamang ang maliliit na plaslyt, ordinaryong sapatos, at pang SM na gayak ay matagumpay namin narating ang kamp syt.

Salamat nalamang kay inang kalikasan dahil hindi niya pinahintulutang umulan at nagbigay siya ng makapal naulap, kaya nag-enjoy ang lahat at tulad ng inaasahan ay nagka-ubusan na naman ng memory at baterya sa tradisyonal na piktur-piktur!

Sep 20, 2004

batch 1 klasmaytes


Naaalala mo pa ba yung perst dey ng BMC ni pedro? Kung ganun, eto ang karugtong ng kanyang kwento… kundi mo naman alam, tigilan mo na lang ang pagbasa nito, sayang lang oras mo….

Sekend dey ng treyning, rebyu konti yung unang natutunan bago magsimula ang lektyur ng kompas, nabigeysyon at beysik perst eyd, eksayted si loko… kahit leyt na naman ang treynor nya, sarado kaya uli ang rohas bolibard? Meron ding absent kasi may sakit, merong maagang umuwi at meron ding tanghali na dumating.

Perst tapik, beysik perst eyd daw muna kami… una nyang itinuro ang pag-iwas sa mga bagay na maaring makasama, makasugat o makamatay… matapos yun ay kung paano ang gagawin kung talagang pasaway ka at di mo ginawa yung una nyang sinabi, minsan kasi makulit si pedro. May isang tapik na gumising sa kanya, maari kasing maranasan talaga yun lalo na at umuulan at sa mataas na lugar pa (bundok ha, hindi sa kung saan lang na mataas). Hypotermia daw ang tawag kapag naubusan ka na ng init sa katawan, yung bodi hit ha, hindi yung kung anung init. Sabi ng treynor, kung sa pagkakataong nilalamig ka na, wag kang pasaway, magpatuyo agad ng lahat ng basa sa katawan mo, uminom ng mainit na sabaw at magsuot ng ilang patong na damit. Kung kulang pa rin, mag-isip ka daw ng mga "makakapagpainit" sa'yo? Kape? Nudels? Mainit na tubig? Anu kayang ibig nyang sabihin? Bahala ka ng mag-isip kaibigan.

Land nabigeysyon naman ang sumunod, tahimik ang lahat, wari mo'y pinag-iisipang mabuti ang bawat sinasabi ng nasa unahan. Magkaminsan ay may bumabangka sa pangungulit, talaga naman, di bale, nakalista naman lahat yun e. itinuro ang paggamit ng kompas, pagbasa ng mapa at kung paanu mo mapapakinabangan ang mga ito. Maya maya lamang ay may ilang kumag na ang tumatawa, bakit? Kasi, anu daw ba ang ginagawang kalokohan nung ilan nyang kasama at panay ang lakad sa likuran na animo'y mga model ng kung anu? BANO!!! Ikaw ang katawatawa, di ka nakikinig sa treynor, sabi kasi nya, hanapin mo raw ang peys paktor mo. E anu naman yun? At para saan? Ang peys paktor daw ay kung ilang hakbang mo bago mo marating ang giben na layo. Halimbawa, kunyari at eksampol, ilang hakbang ang kailangan mo para makarting ka ng 100 miters? Dahil nga raw magkakaiba nag lakad ng mga tao, depende sa taas, sa lapad at bigat…. Kailangang alam mo ang peys paktor para matantya mo ng mas tama kung gaano kalayo ang isang metro, 10 metro at kung ilan pa mang metro… panu 'to kinukuha? Ganito raw po… sumukat ka ng 10 metro, maglakad ka rito at bilangin kung ilang hakbang bago makarating sa 10 miter mark mula sa 0. ulitin ito ng limang beses, i-abereyj daw. Kung anu ang makuha mong sagot, yung ang peys paktor mo para sa sampung metro… naintindihan mo? Kung hindi, atend ka ng bmc at ng mas maipaliwanag pa sa'yo…

Matapos ang tanghalian ay nagbigay ng ilang pagsusulit sa paggamit ng kompas, grup aktibiti ang nangyari. Bago sinimulan, pinahiwalay muna ang mga gerl sa boys, sa di mawaring dahilan ay kung bakit may sumasamang boy sa mga gerls. Nagtatapat na kaya syang, isa talaga syang… alam nyo na… ok, bilangan na raw, 1. 2. 3. 4. 1. 2. 3. 4. etsetera… matapos ang gruping, kanya kanya ng hanapan ng mga papel na ikinalat ng mga treynor… kailangan makita mo yung apat na papel… may mga, tinitingnan lang ang enggel at didiretsunhin lang ang direksyon hanggang sa mapulot ang papel, hindi ginagamit yung peysing na itinuro… magugulang!!!! Eniwey, lahat naman ng grupo ay nagawang hanapin ang mga papel. Nasabi ko bang ginawa ang hanapan sa may tenis kort? Matapos ang konting painit sa araw, tu dat bat keyb na uli… idiniskas ang nalalapit na pagtatapos ng bmc treyning, ang treyning klaymb sa makiling! Yari ang mga takot sa limatik, lagi raw kasing pyesta dun at may konbensyon ang mga manininipsip… kailangan na ring magwork awt ang lahat para makayanan… matapos ang pagpaplano ng nalalapit na akyat, naghiwahiwalay na ang lahat, pero mas naunang umuwi ang mga treynor. Tama lang yun, leyt na ngang dumating gusto nyo pa rin bang leyt umuwi? Mali yun, heheheh!!

Dito po malapit ng magtapos ang BMC ni pedro, matapos ang ilang taong pag-akyat, matatapos nya na ang perst taym nya. Nais pasalamatan ni pedro ang lahat ng dumalo. Kay ma'am Net na syang humingi ng permiso upang dito ganapin sa GT, kina Mar at Jun na matyagang tinuruan itong si pedrong makulit. Sino nga ba si Pedro? Sila ang 29 na bubuo ng kor grup ng ADTREK!!! Sila na mga matatagal ng umaakyat, mga matagal na ring di nakaakyat at mga baguhan na perst taym na nakaatend ng BMC…

Sa first batch ng ADTREK…. Mabuhay kayong lahat!!! Always have a nice and safe climb… peace… see you all soon...

by Eric E.

Sep 15, 2004

Do you remember your first climb?

do you remember your first climb? eto yung sagot ng ilan sa mga tropa natin... kung nais ninyong magbahagi din ng unang karanasan ninyo sa pag-akyat dagdag nyo lang po sa "comment" sa pinaka-ibaba ng post na ito.
------
Kit - Mt.Natib.200 meters from jump-off hingal-kabayo na. Medyo mahirap tapos may trail na maputik.pero napawi lahat ng hirap ng maka-abot ng peak.ganda ng view sa taas.

Ronald - Mt Pico Deloro. 664m. Feb 23, 2002. Sobrang lula ako, di ako makaakyat sa peak, lahat nasa taas na ako naiwan sa rockface, pero naglakas loob din akong umakyat at narating ang tugatog ng kaligayahan sa tuktok ng bundok, pero noong pababa na lalong mas mahirap at nakakalula, sa katunayan naiwan ako sa peak, hahaha. Pero ganda talaga ng view kaya simula noon halos wala na akong pinalampas na climb ng mga angas group of mountaineers :-)

Glenda G - Mt. Makulot. 835m. Sorry, di ko na matandaan ang date. Kasama sina Eric E, Ronald M, Jojo G, Mhon A, Mhon A's bro and his sweetheart (hehe), Mike T... at kung sino man yung di ko naisama, syensya na... medyo matagal na kasi yon kaya nakalimutan ko na. Pero di ko makakalimutan yung experience ng first climb na ito kasi naman nahirapan ako sa pag-akyat sa hagdan papuntang groto.Traverse daw kasi kami kaya doon muna ang daan. Hilo ang inabot ko kasi naman puyat pa the night before the said climb kaya naman ngatog pati tuhod. Pero gaya ng sabi nila, pagdating sa rockies, tanggal naman lahat ng pagod sa ganda ng view ng taal. Hanep! Kaya naman from then on, sarap nang sumama sa mga climb kasi maganda na ang view, maganda pa ang samahan kahit medyo lipana ang mga maaangas... hehehe...

Ed P.- First climb, Mt Pico Deloro. 664m. Feb 23, 2002 with my loving wife. Ako yung nag alalay kay Ronald going down from the peak. What a day...unang ascend hingal kabayo kaagad ako and during descend dahil humaba yung trek namin dahil naligaw and guide namin na si Angelo Urbina..kaya ayon namaga yung tuhod ko at nagpa porter kami ng gamit sa 13 yrs old boykund di doon na kami natulog. 2nd climb nahulugan naman ng Leatherman knife yung paa ko...
johnel - Pico de loro: march 24,2001. Walang problema sa climb,kaso nung pababa na,umulan! nasira sandals ko kaya nag ala Mcgyver ako,tinanggal ko yung tali ng shorts ko para ipangtali sa sandlas,tapos yung sinuot kong white shirt eh diko na ulit napaputi...lesson: wag magsuot ng puti sa climb kung di marunong maglaba.

Eric E. - Mt. Romelo (aka FAMY): April 20-21, 1996. Naisama lang po ako ng kapatid nung best friend ko, nasa college pa lang. May bayad pang 150 dahil friendship climb daw yun. Panay reklamo habang naglalakad at nag-iisip ng " bakit ba ako nakasama dito, ang sarap ng buhay ko sa manila". pero nung makarating kami sa clearing, tumigil sa reklamo. Lalo na ng marating namin yung campsite, sa may buruisan falls, nasabi ko na lang " sana nuon pa ako umakyat". Maganda pa nun dun, malakas pa ang agos nung falls. From that time on, once or twice a year na ako umaakyat. Until napunta sa analog at lalong naging mas active since 1999.

Mark A. - Mt. Maculot (1997). Mhon A. and his brother were the one's who encouraged me to endulge in this sports. medyo maganda pa ang Maculot noon, wala pang 7/11 sa campsite, malakas pa ang tubig sa water source, pero marami na ang umaakyat at syempre marami na ring basura na nakakalat =(, natuwa ako sa ethics ng mga mountaineers na nakasabay namin kasi, everytime na may makakasalubong ka, babatiin ka nila ng good morning/evening Sir/Mam, "ïngat", at sama sama kami sa socials kahit magkakaibang grupo kami. at syempre mababait din ang mga locals (specialy mang manuel), halos wala pa kaming mga gamit noon, ang dala lang namin isang tent na A type (2 pax) tapos kailangan mo pa pumutol ng kahoy na pag tatalian guylines, (sorry bago lang) alcohol burner na stove kaya ang tagal bago kami maka luto, (buti nalang mabait nag mga Meralco Mountaineers pinahiram kami ng stove),isang vintage na cook set, isang sleeping bag, at hiram lang yung gamit kong bag. natuwa ako sa mga kwento at paalala sa akin ng mga kasama ko na dati ng umaakyat, kasi parang inaalagaan at nakakatulong ang mga mountaineers sa kalikasan kasi sabi nila bawal daw magkalat sa bundok, kung ano daw ang dala mo paakyat dapat ibaba mo rin, bawal daw manguha ng halaman, at marami pang iba. kaya laking disapointment ko ng paiwanan sa akin ng mga kasama ko yung basurang inipon namin sa campsite, kasi daw mabigat at mag ta-traverse pa kami, kaya iniwan ko =( (sorry po ulet bago lang). wag po kayong mag alala hindi ko na po inulit yun. pasensya na mahaba pa sana to kaya lang tinatamad na ako mag type eh.......

ANGELO U. - MT. BANAHAW ( 1999 ) holy week po yon...Dalawa lang kami ni classmate Picart noon, katuwaan lang nga yong akyat namin, excited kasi first time , 3 pm na kami nakarating sa jump off kasi naligaw pa kami kasi di namin alam papuntang jump off e yung nasundan namin mag diboto pala. kaya 6 pm na kami nakarating ng cristalino falls no vacant na pero nakita namin yung malapit sa CR sa sobrang pagod d na nakakain at di napansin ang amoy... maagang nagising papunta na ng summit and sa trail we meet some hikers mga office boy and girl ng bank sa makati. Sila na kasama namin hanggang summit. Habang sa daan namumulot kami ng panggatong na kahoy kaso pagdating sa summit sobrang fog ayaw umapoy ng kahoy kaya tinapay na lang kinain namin.Buti na lang bumisita yung isa sa tent namin nakita yung sinasaing namin na hilaw dahil walang apoy kaya pinahiram kami ng stove at ang problema pa di pa kami marunong gumamit kaya sya na rin ang nag paapoy. Ang bigat pa ng bag ko noon kasi kumot at baning na plastic ang dala ko pero d namin talaga nakaya ang laming sa bundok ayon ngatog hanggang umaga. Nakakatuwa nga pag naaalala mo...kaya mula noon nag-ipon na ako ng mga gamit at sumasama na rin sa mga akyat dito sa analog. Natutunan ko rin yung d pagkakalat sa bundok at ang tanawin na napakaganda na di mo mapaliwanag... Sir ED yon po ang dating DAAN.....kaso di na pala dinadaan yon SORI.........

Dindo B. Mt Manuggal. 908 Meters. 1993.Mt. Manunggal is a nondescript peak in a nondescript mountain range in central Cebu. What makes it special is that it was the location of a tragic plane crash in 1957 that took the life of the popular president Ramon Magsaysay.
It was my first climb and I had with me...
- a lousy pair of sandals
- a lousy small back pack (very small)
- a pair of lousy shorts
- a lousy pair or underwear
- a lousy jeepney that broke before reaching the jump off
- very little money
but believe me that did not stop me from having a good time because I had...
- a good set of friends to climb with
- God's creation around me
- a fabulous journey.
I was young then so I did not feel tired or anything even near tired. Feeling mountaineer na ako. I was amazed with the gadgets/equipment that the experienced guys in the group had. Kaya sabi ko... "pag may pa raffle ang coke ng tent, stove, cookset, sapatos, etc. Sasali ako!" Na impress din ako sa disiplina nila sa bundok, sa basura at iba pa. Now I am older by so many years... and have been blessed to win the Coke raffles.
I now get to go to trips with...
- a better pair of shoes (and sandals!)
- a better pack
- better shorts
- tight underwear
- ukay ukay na jacket
- a little more money
and I still have a good time because I have...
- a different but equally good set of friends to climb with
- God's creation in a different view around me
- and a fabulous journey (it never fails... except this one time in...)
- and a wife who shares the same interests
Though I get weaker in the knees more often I still would not give up climbing. I just have to do something with my knees (or use my hands perhaps? ANGAS!) See you in the mountains... SOON.

Kates S. - Mt. Tapulao (Sept., 2003).Noon ko pa gusto magjoin sa pag-akyat kaya lang masyado busy saka ala ako gamit, pero ng mag-invite sila na aakyat ulit, grab ko na opportunity dahil natapat ng day off. kahit alang practice at major daw ang aakyatin sige pa rin dahil 1st time syempre excited, maaga pa lang prepared na sa lahat. when we start treking, syempre excited pa rin pero after an hour pagod at hingal na kaagad, I ask myself, ganito ba ito aakayatin namin parang walang katapusang kalsada na paakyat at pababa, this is not what i'm expecting, pero sige pa rin ang lakad kahit na sobrang init but during our lunch nag-start ng umulan, we have a guide(he looks like loutter actually , hehehe) how can i forget, i gave him a shirt( and its one of my favorite) kasi giniginaw na sya sa sobrang lamig dahil basang-basa sa ulan, umiral ang pagiging maawain ng lola nyo hehehe. pero bakit ganun, iwanan daw ba kami sa paglalakad and we didn't reach the campsite for the night. pagod na kasi lahat at inabutan na kami ng gabi sa paglalakad. in the morning, we decide to fetch some water kasi nagkakaubusan na, and we learn na 10 mins walk na lang pala mula sa tinigilan namin eh yung camp site na. i really like the place parang nasa baguio ang dating, kung ganito ang dadatnan mo after ng hirap ok na ulit-ulitin. But sad to say not all of us reach the summit, 5 lang kami. until that day at kung my time, sama pa rin kahit takot ako sa limatik, what an experience....

Louie A. - Mountain Range at Pangasinan (June 1991). Nag-umpisa ako nakaakyat ng bundok nang ang aming pamilya ay nagdesisyon na lumipat sa Pangasinan. Pagkalipat namin noon ay 1st eruption ng Pinatubo! I really don't have any idea na dadaan ka muna ng bundok before you reach the town proper of Bolinao dahil ang kinatitirikan ng bahay namin ay paanan pala ng bundok. Naging bahagi na ng pag-aaral ko ang pag-akyat ng bundok. Wala lang... daan ka lang ... hayun na iyong iskul! Wala rin akong ideya noon tungkol sa hiking at mountaineering. Kahit hindi kataasan ang bundok eh... para na rin major climb kasi araw-araw... Enjoy din ako especially 'pag summer kasi nangunguha kami ng mga kaibigan ko ng duhat, "al-lagat" at "marya-marya". Aalis kami ng umaga dala ang mga basket net tapos uuwi na kami ng mga 5 ng hapon dala-dala mga basket namin na puno ng duhat at maraming pantal na kagat ng "abuos" (malalaking langgam). Naalala ko ang terible na nangyari sa akin na habang sa pagbaba ko... Malakas ang ulan at hangin, mag-isa, nakayapak, hawak-hawak ng mahigpit ang bag at nakapayong... eh....! may tumalilis sa harapan ko na maputi, nakakasilaw na tumama sa isang punong madre de cacao at gumawa ng usok. Sa tantsa ko 1 metro mula sa akin... kitang-kita ko talaga... Kidlat pala iyon.!!! Marami pang dulas, dapa at sakit ng katawan habang lumilipas ang panahon. Ayun! nakakita lang naman ng malaking mabilis umikot na tornado o buhawi at mga landslides.... Siyempre takbo kaagad!!! Baka kung saan akong dalhin niyon, eh!!! Madalas ko pinupuntahan ang "sikopet" dahil kita mo doon ang mataas na pook ng Baguio, mga Isla ng Hundred Islands, Pacific Farms, at mga lumilipad ng mga "kannaway".Simula noong nagtrabaho ako sa Cavite, at nakilala si S'Eric. Hayun! Nakayag na umakyat papuntang Banahaw. Iyon ang first Major Climb hayun nangatog lang naman ng (2 oras ba 'yun?) sa pagtayo ng tent... Adventure talaga! Lalo na ang pag-akyat. Nagkainteres kasi ako sa mga UFO na nababasa ko na may nakikita daw sa Banahaw. Kaso WALA man lamang nagparamdam...sana sa susunod na mga akyat ko ay may makita na ako.... (at hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin...)

Ave Averin, Mt Banahaw, 1994.Sem break namin sa meralco no'n, bakasyon kami sa lucena, yung isang kasama ko, mountaineer daw siya, aya nya kami akyat ng bundok"Banahaw" daw tawag dun..lagi nyang sinasabi yung "take nothing but pictures" ala naman kaming dalang camera, leave nothing but foot prints, eh nabura ko naman lahat ata ng foot prints ko kakadulas at balabag, kill nothing but time, eh dami ko nabaling sanga kakahawak sa dulas ng daan. naubusan pa kami ng tubig, kaya ayun kahit mga stagnant na tubig eh tinalo na namin...lasang putik. sabi ko sa sarili ko ang hirap palang maging mountaineer..pero masaya, di rin ako ganung pagod nun..kasi medyo bata pa din tulad ng unang climb ni Dindo. Tawa lang ng tawa na mga nadudulas. Paguwi namin binaliktad namin ung t-shirt namin para daw di kami paglaruan ng engkanto..Nang napunta ako ng Analog nakilala ko si Phoks at Jong...cla yung sinamahan ko papunta ng pulag at mt. pinatubo...la pa din ako gamit kundi Islander na tsinelas at hiram na bag. Hanggang ngayon eto kahit mura ng mura pag nahihirapang umakyat eh ganado pa rin..sarap eh..ewan ko ba..sa bundok lang masarap ang GIN, SARDINAS at NOODLES....pwede ka pang mag-angas hanggang gusto mo..di ba Sir Dindo? :-)

Eye. Buntot Palos. Feb 14, 2004. ang lalagay kong testi eh yung unang akyat ko with Angas. 2001 pa lang eh inaaya na ko ni eric umakyat kaso last year lang ako natapos mag-aral kaya this year lang nakasama. 30mins pa lang ang lakad eh hinihika na ko hehe! tapos parang lahat sila di naman napapagod kaya nahiya akong mag-request ng pahinga. matarik na nung pababa na ng falls tapos may part na walang hawakang rope. sumemplang ako pero yung bag ko ang una nag-landing sa bato kaya nadurog lang sunglasses ko at nasugatan ako sa kamay. muntik ako mamatay? hehe! tumalbog diretso hanggang sa baba, buti may nakahatak ng bag ko at buti may ugat ng puno akong nakapitan.nahirapan din ako matulog kasi dumadausdos kami ni glenda pababa every 10 minutes dahil mabato at di pantay yung campsite. pero yun, sulit naman lagi pag dating sa taas. lalo na pag atat ka kumuha ng picture tulad ko hehehe! nagsimula na rin ako bumili ng gamit after nito, pero di singmahal ng mga gamit ni dindo hahaha!

Jamie. Famy. 1996. medyo late na kami dumating sa jump off point noon...madilim na...pito kaming magbabarkada noon na napagtripang sumama sa kaibigan naming bading na umakyat ng bundok. 4 kaming lalake (isang lalakwe) at 4 babae...umuulan noon...first climb pa ng karamihan sa amin...madulas...i had to carry one of the backpacks kung saan nilagay yung bigas...kaldero...kalan...baboy...etc... makasampung beses din ako sumemplangnun...3 kasi nadulas ako...yung 7 kasi sa akin kumakapit yung kaibigan ko ng babae pag nadudulas...haayyy buhay...to make it a lot worse...naligaw pa kami...we made a wrong turn....fortunately nakapagbacktrack kami at ayun sa wakas narating din namin yung campsite...nagmumura sa galit yung mga conita kong kaibigan...palibhasa sosi...wahehe...nakatikim rin sila kung pano mapasubsob sa putikan...anyway, we were dead tired so tinapay na may palamang peanut butter na lang ang kinain namin..tapos punas dito punas doon...tapos bagsak tulog...but the next day was a totally different experience...early morning bumaba na kami dun sa 2nd campsite kung saan ang bagsak ng falls...hayy...the sound of falling water and the view was refreshing...sarap humiga sa batuhan at matulog....we were able to cook some decent food na...then around 3pm start na uli kaming bumaba...tulog lahat sa jeep pauwi....3 years after that...we went back to stay there for 2 nights and 3 days. i was so disappointed with the place...parang talipapa na sa taas...nagsulputan ang maraming tindahan...dami na kalat...haayyy tao nga naman...pero enjoy pa rin ang stay namin...

Vince Hizon. Mt Maculot 1999.dito ko unang nasubukan yung stamina ko sa pagakyat at endurance, hirap dahil unang akyat ko night trek at dalawa lang kami umakyat ng friend ko. sa ibang mounteneering group sya kasali. matagal ko ng gusto mag mounteneer pero this the first time pa lang na natupad. kumakanta pa kami habang umaakyat, kinakanta namin yung pangsimbahang kanta, (only our thirst lights us onwards) nagkakatakutan pa nga kaming dalawa, habang umaakyat. pero dala ng pagod bale wala na iyon. feeling ko nga di na ako makakababa nung dumating na sa summit dahil pagod at masakit na nag hita ko. but with God guidance, eh pinawi nya yung pagod ko ng makarest na kami. bale inakyat namin yun ng 3 oras, kasi di pako sanay. wow heavy ang experience that time nung umaga na. ang ganda ng view, lalo na nung pumunta kami sa rockies. feeling mo humahalik sayo yung ulap at malapit ka sa diyos. forget mo yung problems mo sa ibaba. all you see is the wonderful nature God created for us. after sa rockies, impake na at baba na kami. madali lang pala ang pababa. kaso ingat pa rin, kasi pwede kang gumulong o masubasob. tapos kumain kami sa palengke. sarap pala ng pagkain dun. malinis pa yung palenke. ibang iba sa manila..now i miss climbing again. sana makasama uli ako...

LHEN Manlapaz : Mt Romelo-Famy, November 1999. Kwento ko na lng 1st climb ko nung andito na ako Analog......OJT pa lng po ako nun. Supposedly, Oct 23-24 on Mt. Majayjay yata or Palos ang unang destination ko.. eh pinapasok ako ng weekend (sympre, di ako maka-angas, ojt pa lng eh.. ) Ang mga kasama : JR Cabagui, Jane Aguila, Lyn Tolentino, Eric Escalante, Angelo Urbina, Jovan Navalta, Quincy Dahilan (libre nya baon naming tilapya), Dang Dandan, Marlon Vinarao (sino pa ba?). Ang bag : hiram lang muna sa kababata ng tito ko. Ang sapatos: white rubber shoes (na naging brown after nung climb)... Ang damit: shorts at t-shirt. Sabi nina JR & Eric kc, d daw matalahib kaya ok lng magsuot ng shorts pero ang nangyari nagmukhang pinagkakalmot ako sa dami ng sugat kc naligaw kmi, napunta kmi sa talahiban na matataas pa sa'kin.. Sbi pa kc ni Eric E. 3rd time n nya dun kaya imposibleng maligaw kmi - kaya sunod-sunod nman kmi sa kanya.... ayun naligaw pa rin pala kmi!.... Pinulikat ako nun, ambait pa noon ni Angelo eh tinulungan yung paa ko.. kaya sandali lng ok na ulit ako.. At nakarating nman kmi sa camp site... nakita ko p lng yung tubig gustung-gusto ko na maligo.. sarap kc, malinis pa at malamig yung tubig. Sa batya-batya muna kmi nagpunta - naaliw na agad ako... Eh lalo na dun sa buruisan falls! Panay ang pose ko kahit d ako kasama sa kukunan ng litrato... At may tindahan pala - bumili me ng tsinelas...Aba! ang baguhan pala sa grupo noon: pinagliligpit, pinaghuhugas ng mga pinaglutuan & pinagkainan... Di na ako nagreklamo, eh baguhan nga po. May dala palang alak (napoleon brandy, 2 lapad) si JR.. nakitagay din ako - walang reklamo. Kwentuhan, tawanan.... Itong si Eric E, iniligaw na nga kmi, nagpamasahe pa..!!! Kahit ano pa lang hirap o pagod sa pag-akyat.... SULIT pagdating sa peak o camp site! MASAYA and FULFILLING! Nakakaaliw ang mga tanawin... nakaka-amaze ang likha ng Diyos!!! Kaya dpat alagaan at igalang natin ang ating kapaligiran... Dami ko pa sanang gustong isulat dito......... Next time na lang ulit. :) Wish ko lang, makaakyat at makasama na ulit ako.................. kating-kati na mga paa ko (wa epek ang kamot pag kumakati eh)...